Collectief Huisonderwijs voor Hooggevoelige Jongeren

 Mannaz School

Boeken Boetiek


view:  full / summary

Dracula

Posted by Annick Lentacker on April 12, 2018 at 11:00 AM Comments comments (0)


Eindelijk weer eens een goed boek.  Al vons ik het in het begin wel even lastig om te onthouden 'wie wie' was. 


Verslag van http://boekverslagevalodder3t1.jouwweb.nl/hannibal

1. Zakelijke gegevens.

het boek heet dracula,

de schrijver heet ed franck (het origineel is van bram stoker)

uitgeverij heet NV en is uitgebracht in 2006


2. Samenvatting

Jonathan Harker moet graaf Dracula bijstaan bij de aankoop van panden in Londen. Jonathan Harker neemt de uitdaging aan en reist af naar Transylvania, het vaderland van graaf Dracula. Op de weg naar het kasteel van graaf Dracula werd het steeds donkerder. Jonathan Harker weet dat er iets niet klopt tijdens de rit. Ze rijden steeds langs een blauwe vlam. De paarden voor de koets worden daar erg onrustig van. Als de volle maan achter de wolken tevoorschijn komt, hoor je in de verte wolven huilen. 'Now it seems like an awful nightmare', zegt Jonathan Harker.

Bij het kasteel wordt Jonathan Harker vriendelijk ontvangen door graaf Dracula. Jonathan Harker krijgt een diner aangeboden en neemt zijn aanbod aan. Hij vindt het vreemd dat graaf Dracula niet mee eet. Ook ziet Jonathan dat de graaf uit een raam naar beneden klom langs de wand van het kasteel. Van de graaf moet Jonathan drie brieven schrijven aan kennissen die vertellen dat hij nog een maandje in Transylvania blijft.

Eenmaal graaf Dracula de foto van Mina heeft gezien, wil hij naar Londen. Mina lijkt namelijk sprekend op graaf Dracula's vriendin Elisabetha. Dracula is vermomd en wil Mina in haar nek bijten. Maar wanneer de graaf samen met Mina naar Lucy's huis gaat ontstaan er problemen. Lucy wordt 's nachts naar de tuin gelokt. Lucy wordt gebeten onder toeziend oog van Mina. Langzaam wordt Lucy ook een vampier. Een doctor kon haar niet genezen en door onthoofding en een mes door haar hart wordt Lucy gedood. Jonathan was inmiddels weer terug in Londen en ze gaan met z'n zessen, Jonathan, Mina, de professor en nog drie vrienden van Lucy en Mina, op zoek naar de graaf om hem te doden voor altijd. Mina was ondertussen verliefd geworden op graaf Dracula.

Op de binnen plaats vecht Jonathan met de graaf en snijdt hem langs zijn nek en steekt zijn zwaard in zijn hart. Mina neemt hem in bescherming en neemt hem mee naar binnen in het kasteel. Daar maakt Dr. Van Helsing het einde van de graaf door zijn kop eraf te hakken.


3. Over de auteur

ik ga vertellen over bram stoker want deze heeft het boek geschreven, ed franck heeft het alleen vertaald.

het orginele boek was geschreven in 1895 door bram stoker.

bram stoker was zijn hele leven al geinterreseerd in vlad de spietser, een leuder in transilvanië, hij is beter bekend als dracula.

deze heerser van transilvanie vermoordde onschuldige mensen op een gruwelijke manier. door deze man kwamen de vampier verhalen in de wereld. bram stoker was hier erg in geinterreseerd en heeft vervolgens de gothic novel dracula geschreven. dit boek is vele malen verfilmt en is erg bekent geworden. maar toen bram stoker nog leefde werd het oek amper verkocht ondat men het een verhaal van de duivel vond.

de eerste film werd gemaakt rond 1940 en is een "stomme"film (geen geluid) ik heb die film ook gezien en het is erg interessant.


4. Leeservaringen

ik vond het een geweldig boek om te lezen en ik heb hem minstends 5 keer gelezen, het boek blijft mijn lievelingsboek, momenteel lees ik de engelse versie. ik vind het geweldig hoe je via jonatan harkers dagboek teweten komt wat er gebeurd via de ogen van hem en het is ook erg gaaf dat er zoveel geschiedenis in zit.

het maakt veel indruk op me dat het erg mooi is opgebouwd en het is erg spannend en mistrieus. er blijven vraagtekens in je hooft komen. het meest indrukwekkende wat in het verhaal voorkomt is dat graaf dracula verliefd word om mina en daarbij zijn menselijke kant laat zien.


5. Verwerkingsopdracht vertel iets over de vertelsituatie in het boek.

het verhaal word opgebouwd in dagboek fragmenten van jonatan harker, brieven tussen mina en lucy, john seward's dagboek fragmenten, brieven tussen quincey morris en arthur holmwood, dagboekfragmenten van mina, artikels uit verschillende kranten, telegrammen van de firma's:n SE billington en carter te london, brieven tussen arthur en john, een nagelaten verslag van lucy, doctors rapporten, een brief van dr. hellsing aan mina, verslag van van hellsing. aantekening van jonatan harker 7 jaar later,

je leest het altijd vanuit de ik persoon en er zijn meerdere hoofdpersonen,



Dit is de auteur Ed Franck en hier lees je meer over hem - https://nl.wikipedia.org/wiki/Ed_Franck

Papier

Posted by Annick Lentacker on April 12, 2018 at 10:25 AM Comments comments (0)


Voor het feit dat ik absoluut geen fan ben van Dirk Bracke, vond ik dit boek goed te lezen.  Alleen zal hij nooit mijn lievelingsschrijver worden vrees ik.


Verslag van scholieren.com

Feitelijke gegevens over het boek

Gebruikte druk: 1e

Verschijningsdatum 1e druk: oktober 2009

Aantal bladzijden: 165

Uitgegeven bij: Davidsfonds/infodok


Wat voor soort boek is het ?

Een jeugdroman (voor 14 +) over de problemen van asielzoekers.


Kaft

Op de voorkant staat de afbeelding van Liza die een masker draagt. Dat masker zet ze voor als ze naakt achter de webcam zit, zodat mensen haar niet kunnen herkennen.


De flaptekst

Liza woont in Albanië. Haar vader voert actie tegen de politieke leiders van hun land. Wanneer hij halsoverkop moet onderduiken, gaan zijn vijanden achter Liza aan. Er zit voor haar niets anders op dan alles achter te laten en te vluchten.

Na een lange en gevaarlijke reis, komt ze terecht in een Antwerps vluchtelingencentrum. Haar situatie lijkt uitzichtloos. Ze heeft geen geld, geen kleren, geen mobieltje, geen papieren. Tot ze Eduart leert kennen. Ook hij komt uit Albanië en hij biedt aan om haar te helpen. Maar daarvoor moet ze een serieuze som betalen. Eduart stelt Liza voor om naakt voor een webcam te poseren…

Papier is de zestiende jeugdroman van Dirk Bracke. Voor dit aangrijpende boek liet hij zich inspireren door de het problematiek van de ‘sans papiers’. Een brandend actueel en meeslepend verhaal dat niemand onberoerd laat.


Hoe is het verhaal opgebouwd?

Er zijn 19 hoofdstukken. Die worden zonder titel in chronologische volgorde aan de lezer verteld. Het temp van de vertelling ligt erg hoog, waardoor er veel spanning ontstaat.

Aan het verhaal gaat een voorwoord vooraf van een zorgverlener uit het Asielzoekerscentrum

Er is ook een Nawoord van de jongen Edward op wie het verhaal van Liza is gebaseerd. Hij vertelt heel in het kort de reis die hij heeft gemaakt naar Antwerpen.


Wie vertelt het verhaal aan de lezer?

Liza is de vertelster van de roman. Ze vertelt in de zij-vorm. In boeken voor volwassenen heet dat een personale vertelwijze. Liza is vijftien jaar oud en woont in het begin in Albanië..


Tijd van het verhaal

Een jaartal wordt niet echt duidelijk genoemd. Wel wordt er over euro’s gesproken . Dat betekent in ieder geval dus in of na het jaar 2002. Er is sprake van een actueel verhaal, want er worden zaken genoemd als internet, mobiele telefoons en webcams. In het voorwoord staat dat Bracke zijn verhaal gehoord heeft van een vluchteling, maar dat hij het verhaal heeft aangepast en geactualiseerd.


Plaats van handeling

Het verhaal speelt zich voornamelijk af in een asielzoekerscentrum in Antwerpen. Daarvoor is het verhaal van Liza begonnen in Albanië, waar ze is opgegroeid. Met de boot vlucht ze naar Italië en ze zwerft een maand dakloos rond in Milaan. Dan besluit ze de trein naar Brussel te nemen. Van daaruit wordt ze naar Antwerpen gebracht.


Samenvatting van de inhoud

Liza Erbuz is een meisje van 15 jaar dat in Albanië woont. Haar vader schrijft kritisch over de Albanese politici en dat betekent dat hij persona non grata is.(ongewenst persoon) Liza woont nog bij opa en oma. In het eerste hoofdstuk wordt Liza twee keer bedreigd door mannen die in een grote BMW rijden. Ze vragen haar waar haar vader is. Liza weet het niet: hij is ergens ondergedoken voor mensen die hem bedreigen.

Ze besluit het niet af te wachten dat ze zelf gegijzeld of gedood wordt en wil vluchten naar Brussel om asiel aan te vragen. Opa en oma verwijzen naar haar neef Ardit. Die wil haar wel aan papieren helpen voor 2 miljoen lek (= ongeveer 15.000 euro) die ze dan van hem moet lenen en later moet terugbetalen. Ze gaat met de veerboot naar Bari. Daar neemt ze een taxi naar het station. Op het station zou ze iemand ontmoeten, maar dat gebeurt niet. De mannen komen niet opdagen en ze is dus gewoon belazerd. Ze gaat met de trein naar Milaan, maar ze heeft geen geld meer. Ze zwerft enkele weken dakloos rond in Milaan. Ze slaapt ’s nachts bij een andere jonge zwerver (en dus dief) Pietro, maar ze hebben geen seks. Andere zwervers beschouwen hem als haar vriendje.

Na vier weken besluit ze in de internationale trein naar Brussel te stappen. Een groot deel van de reis brengt ze onder een bank door. In die stad ontmoet ze bij toeval een aantal Albanezen die haar naar een opvangtehuis brengen. Met een tijdelijk bewijs vertrekt ze naar een asielzoekerscentrum in Antwerpen. Ze wordt door een klant van een friettent naar het centrum gebracht.

Ze verblijft enkele maanden in het asielzoekerscentrum en ziet er rare dingen. Zo is er een wat oudere man (Islom) die zich laat pijpen door een Soedanese vrouw. In ruil daarvoor krijgt ze sigaretten. Liza krijgt ook een vriendin Malia die in Afghanistan heeft gewoond en moslima is. Daarna mag ze eindelijk naar school. Meteen valt ze voor een leuke jongen, Jeton, die uit Kosovo komt..Met Malia gaat ze winkelen in Antwerpen, maar veel geld hebben ze niet. Malia is gevlucht voor de Taliban maar zegt er verder nog weinig over. Wel dat ze molotovcocktails maakten (flessen benzine die aangestoken weerden en daarna tegen de vijand gebruikt) In Antwerpen ontmoeten ze opnieuw een Albanees, Eduart, die hen uitnodigt om wat mee te gaan drinken. Liza drinkt een aantal cocktails: het zijn de eerste in haar leven. Eduart zegt dat hij connecties heeft die er misschien voor kunnen zorgen dat ze haar papieren zal krijgen. Liza gelooft hem, maar de lezer zal meteen argwaan krijgen. We zitten inmiddels in de eerste week van december.

Malia moet op een avond naar het ziekenhuis om voor tolk te spelen en dan verveelt Liza zich. Ze gaat naar buiten en ziet dan Eduart weer. Hij zegt dat nieuwe papieren een bedrag van 5000 € kosten. Maar hij weet ook een manier om aan dat geld te komen. Ze moet naakt poseren voor een webcam. Ze kan een masker voordoen zodat niemand haar kan herkennen.

Liza denkt erover na, maar gaat toch niet lang daarna als webcammeisje fungeren. Ze verdient lekker en gaat er ook kleren voor kopen. Dat wekt de jaloezie in het asielzoekerscentrum bij andere vrouwen. Liza krijgt ook klanten die geen masker willen zien bij Liza, maar ze weigert dat af te doen. Soms levert dat een ruzie op met Eduart, want goede klanten mag je niet teleurstellen. Hij gedraagt zich steeds meer als een pooier.

Liza probeert ook op een andere manier papieren te krijgen. Ze moet voor een ambtenaar verschijnen. Ze kan al vrij goed Nederlands spreken. In het centrum zegt Malia dat haar vader haar wil uithuwelijken, omdat hij geld nodig heeft. Het is een oudere man van 50 jaar en wanneer Liza weet wie het is, weet ze ook dat het de man is die de Soedanese vrouw heeft verleid hem te pijpen. Dat mag natuurlijk niet gebeuren met haar vriendin.

Liza zelf raakt verslaafd aan het geld, maar ze raakt ook verliefd op Jeton, die bij haar in de klas zit. Eigenlijk wil ze stopen met haar webcamwerk onder de naam Martha. Maar Eduart dwingt haar ertoe, omdat hij zegt dat hij Jeton zal inlichten.

Liza ziet intussen dat Islom nog steeds met de Soedanese vrouw dingen uithaalt voor sigaretten en ze besluit in te grijpen. Ze koop een slof sigaretten en gaat naar de vrouw die Patty blijkt te heten. Ze zegt dat ze ook voor Eduart kan werken als webcammeisje. Het verdient goed en Patty wil wel meedoen. Zelf hoopt Liza op die manier eruit te kunnen stappen, maar dat vindt Eduart niet goed. Ze krijgt ook bericht van haar neef dat haar vader doodgeschoten is (afrekening in het circuit) Ze kan nu terug komen naar Albanië. Intussen heeft ze gevrijd met Jeton, die ook op haar verliefd is. Dat gebeurt bij hem thuis.

Malia wordt in het asielzoekerscentrum verkracht door Islom. Ze is helemaal van slag. Liza heeft de 5000 € gespaard en gaat het geld naar Eduart brengen om de papieren te krijgen, maar het wordt natuurlijk meteen duidelijk dat hij een oplichter is. Eduart verplicht haar weer te werken als webcammeisje, omdat hij anders Jeton zal inlichten. Ze doet het nog een keer, maar als de klant wil dat ze haar masker afdoet, zet ze de laptop uit. Tot woede van Eduart.

Dan krijgt ze bericht dat haar officiële verzoek is afgewezen. Ze is nu ten einde raad en gaat woedend naar Eduart die inmiddels een homovriend heeft opgedaan. Ze bedreigt die vriend met een mes, want ze wil haar geld terug. Maar Eduart weet haar te overmeesteren. Dan krijgt Jeton de foto’s toegestuurd van Eduart en hij is kwaad op Liza. De situatie is nu voor haar helemaal uitzichtloos. Ze neemt voor zichzelf een besluit.

Ze gaat niet lang daarna naar het appartement van Eduart. Ze heeft een molotovcocktail gemaakt en ze sluit zich in de kamer van Eduart in. Ze gooit de brandende bom weg en ziet nog dat Eduart in de fik staat. Maar dan komen de vlammen ook bij haar. Ze zal het ook niet overleven.


Waar gaat het boek over ? (thema)

Het boek gaat over het probleem van de asielzoekers. Ze moeten hun land uit en krijgen problemen met het verkrijgen van een verblijfsvergunning. Wanneer ze in handen vallen van louche personen, gaat het meestal mis. Ze raken aan de drugs of belanden in de prostitutie (of beide) Dit schrijnende probleem geeft Bracke weer in een heel spannende, heel directe jeugdroman. Het einde is dramatisch omdat Liza geen uitweg meer ziet. Haar vader is doodgeschoten: ze zou terug moeten naar Albanië, omdat het gevaar nu voor haar geweken is. De officiële verblijfsvergunning is afgewezen en de 5000 € die ze met het naakt poseren heeft verdiend, zijn weer in handen van Eduart. Dan besluit ze wraak te nemen.


Het boek gaat dus over

- de moeilijke positie van de asielzoekers

- leugen en bedrog

- een soort prostitutie

- beginnende seksualiteit

- verliefdheid ( Liza voor Jeton)

- wraak


Hoe verklaar je de titel?

Alles draait in het boek om het papier van de verblijfsvergunning te hebben. Mensen die in België asielzoeker zijn noemen ze hier Franstalig “sans papiers.” Liza wil graag het papier hebben en doet er vrijwel alles voor om het in bezit te krijgen. Ze wordt alleen bedrogen door Eduart en daardoor krijgt ze geen “papieren.”


Belangrijke personages

Er zijn enkele belangrijke figuren:

- Liza is een ondernemende meid voor 15 jaar. Ze helpt nota bene ook nog Malia, die van haar ouders met een oudere man moet trouwen. Aan de andere kant wil ze ook graag luxe, want behalve voor de 5000 € voor de papieren, wil ze ook geld hebben om nieuwe kleren te kopen. Ze raakt niet gauw van slag, maar aan het einde zit alles tegen. Geen papieren, een boos vriendje en bedrogen door Eduart. Ze ziet het niet meer zitten en ze neemt wraak.

- Jeton: een aardige jongen die verliefd wordt op Liza. Hij hoort natuurlijk niet graag dat ze voor een webcam poseert.

- Eduart: is een louche handelaar die geld verdient aan jonge meisjes. Hij belooft haar van alles als ze gaat poseren, maar vanaf het begin wordt het duidelijk voor de lezer dat hij haar bedriegt. Hij lijkt zijn verdiende loon te krijgen.

- Malia: moslima, die nog wat onderdanig is tegenover haar ouders en die zal trouwen met een wat oudere man., Ze waarschuwt Liza wel voor de foute Eduart. Helaas wordt ze verkracht door Islom, waardoor haar zelfvertrouwen wordt geschaad. Ze denkt nu dat er geen man meer zal zijn die haar wil hebben.


De mening van scholieren.com

“Papier” is een aantrekkelijk boek om te lezen. Het verhaal is spannend en je wilt als lezer dat Liza er niet zo gemakkelijk intuint bij Eduart. Je noemt zoiets het ”Jan-Klaasseneffect. (kinderen waarschuwen Jan Klaassen als de Dood van Pierlala achter zijn rug opduikt)

Bracke onderhoudt een hoog tempo, wat fijn is om te lezen. Hij gebruikt ook heel heldere taal. Ook seksueel gebied zegt hij wel wat er bedoeld wordt ( neuken, pijpen, masturberen) Daar windt hij geen doekjes om. Maar het is dan ook een boek dat bedoeld is voor scholieren van 14 jaar en ouder. Voor die groep is het zeker aan te raden.


Over de schrijver

Dirk Bracke was enkele jaren geleden een postbediende met een behoorlijke kennis over de Neanderthalers. Nu is hij een bekend jeugdauteur met heel wat jeugdromans op zijn naam, waaronder een over de Neanderthalers. Naast stevige rockmuziek en sport is geschiedenis altijd een passie geweest voor Dirk Bracke. En in het clubblad van de plaatselijke volleybalclub kon hij zijn pen scherpen. Een volgende stap was het schrijven van Vlaamse Filmpjes. Bijna voor hij het wist, verscheen Steen, zijn debuut in 1993.

Dirk Bracke is ook heel wat bekroningen rijk en werden enkele van zijn boeken vertaald in het Deens, Duits en Spaans. Je herkent zijn boeken aan de realistische benadering van de thematiek, de inleving in het wereldje van jongeren en zijn vlotte, kernachtige stijl.


Wat schreef hij nog meer ?

• 1993 Steen (Davidsfonds/Infodok) (prehistorie, verliefdheid, overleven)

• 1994 Blauw Is Bitter (Davidsfonds/Infodok) (armoede, drugs, seksueel misbruik, kinderprostitutie, Filipijnen)

• 1995 Een Vlieg Op De Muur (Davidsfonds/Infodok) (sociale wantoestanden in Latijns-Amerika, moorden)

• 1996 Het uur nul (Davidsfonds/Infodok) (drugs, aids, verliefdheid)

• 1997 Een lege Brug (Davidsfonds/Infodok) (autisme, verliefdheid, seksueel misbruik, afpersing)

• 1997 * 2001 Overleven In De Tros (Abimo) (Napoleon I Bonaparte, overleven)

• 1999 Stille lippen (Doofheid, verliefdheid, drugs)

• 2001 Straks Doet Het Geen Pijn Meer (Davidsfonds/Infodok) (seksueel geweld, echtscheiding, incest)

• 2001 Jeruzalem! (De Sikkel) (kruistochten)

• 2002 Als de olifanten vechten (Davidsfonds/Infodok) (Oeganda, sociale wantoestanden, kindermishandeling, oorlog, verliefdheid)

• 2003 Het engelenhuis (Davidsfonds/Infodok) (bijzondere jeugdzorg, instellingen, kinderprostitutie, verslavingen)

• 2003 Touria (Davidsfonds/Infodok)

• 2003 God Wil Het! (Abimo) (kruistochten)

• 2004 Zij en Haar (Davidsfonds/Infodok) (lesbische liefde)

• 2004 Mama doet ook mee (Davidsfonds/Infodok) (racisme/geweld)

• 2004 Vuurmeisje (Davidsfonds/Infodok) (prehistorie, verliefdheid, overleven)

• 2005 Henna Op Je Huid (Davidsfonds / Infodok) (verliefdheid, islamcultuur)

• 2005 Morgen is het al een andere dag (Davidsfonds/ Infodock) (seksueel misbruik)

• 2006 Buitenbeen (Abimo) (Handicap)

• 2006 Black (Davidsfonds/Abimo) (straatbendes)

• 2007 Over Tijd (Davidsfonds / Infodok) (Tienermoederschap)

• 2008 Ester rules(Davidsfonds) (vervolg straatbendes)

• 2008 Back (Davidsfonds) (vervolg Black)

• 2008 Wederzijds respect (Davidsfonds) (vriendschap)

• 2009 Mijn Lieve Vijand (Abimo)(verliefdheid op de vijand, W.O.II)

• 2009 Hendriks Kruistocht

• 2009 Papier


Als de bergen huilen

Posted by Annick Lentacker on April 12, 2018 at 10:10 AM Comments comments (0)


Vond ik het goed?  Dat weet ik eigenlijk niet.  Ik vond het wel goed geschreven, en ik wilde ook verder lezen omdat je benieuwd bent waar het eigenlijk om gaat.  En dat vond ik nu net het lastige aan dit boek.  Dat je bladzijde na bladzijde leest en nog steeds geen idee hebt waar het in godsnaam om gaat. 
Op de tram vroeg een dame die me zag lezen of het een goed boek was?  En waar het over ging?  En niettegenstaande ik al aan blz 60 was kon ik haar nog geen antwoord geven.


Bespreking van https://www.coolesuggesties.nl/recensie-als-de-bergen-huilen/

Sune is een verstandelijk beperkte jongen die samen met zijn vader en zus woont op een camping. Nou ja, niet echt op een camping, maar bij de camping die zijn vader beheert. In de winter is er dus weinig te beleven, maar ’s zomers is het er topdrukte. Sune moet dan niets van de drukte hebben, maar die toestroom aan mensen scheppen wel weer kansen om nieuwe vriendschappen te sluiten. Toch is Sune liever alleen. Zijn vader laat Sune maar wat mee aanmodderen, zijn zus Ine vind hem een bok aan het been van de familie. Zelf is hij druk in de weer met zijn verliefdheid om Saimi, het meisje uit de supermarkt, maar durft haar niet te benaderen. Zijn beste vriend, aan wie hij al zijn geheimen toevertrouwd? Een woerd, een mannetjeseend. Dat is Sune in een notendop. Alles lijkt prima te gaan, tot de bergen gaan huilen. En dat komt allemaal door de zomer.

Zomervriendschap

Op een zomer ontmoet Sune een zomergast, Borr. Een stoere jongeman die een klik heeft met Sune. En dat is best bijzonder! Sune neemt hem helemaal in vertrouwen en laat hem alles zien van zijn leven. Zelfs zijn geheime verstopplekjes! En dat allemaal in het noordelijkste puntje van Zweden, Norrland. Ze hebben heel wat gesprekken, en zo leer je bijvoorbeeld dat Borr uit de grote stad komt en op een internaat zit voor slimme kinderen. Het lijkt als een tijdloze vriendschap, maar Sune weet wel beter: als de zomer voorbij is, vertrekt Borr weer naar zijn eigen leven. En dan is Sune weer uit beeld. Daar is maar één oplossing voor. Een oplossing die je later mag verklaren bij de politie…

Vertelwijze

Het bijzondere van dit boek is dat het deels vanuit het unieke perspectief van Sune verteld wordt, maar ook deels vanuit Borr. Aan de politie. Langzaam maar zeker blijkt waarom dat zo is, want steeds meer ontdek je wat er die bijzondere zomer allemaal is voorgevallen. De harde, cleane manier van het praten van Borr staat in schril contrast met de bijna poetische manier van vertellen die Sune er op nahoudt. Dat maakt het verhaal des te specialer. Maar wat is werkelijkheid, en wat is fantasie? Alleen Borr en Sune weten het, en vertellen het je stukje bij beetje.



En nog een van https://trotsemoeders.nl/2017/01/als-de-bergen-huilen-gerda-van-erkel-recensie/

Sune is bijzonder, maar dat vindt alleen de woerd. En Saimi, op wie hij stiekem een oogje heeft. Mocht hij werk en geld hebben, dan zou hij met haar kunnen trouwen. Misschien. De Pojkarna vinden hem achterlijk en voor zijn vader en voor Ida, zijn zus, is Sune een blok aan het been. Tot Borr in de zomer naar de camping komt en Sune zijn leven redt. Zo zou je het wel kunnen stellen. Alles wordt anders, hij versiert zelfs een baantje in het Botenhuis. En zo had het moeten blijven…

Zo luidt de nogal mysterieuze tekst op de achterflap van dit boek. Als de bergen huilen is bedoeld voor jongeren vanaf 12 jaar. Aangezien mijn kinderen nog te jong zijn voor dit boek nam ik het mee in de trein en las het tijdens mijn bijna dagelijkse treinreizen van en naar mijn werk. Ik moest erg wennen aan het taalgebruik, de vreemde beeldtaal, de vreemde woorden (Vlaams?) maar toen ik eenmaal echt in het verhaal zat werd ik toch wel gegrepen.

Het bijzondere aan het boek vind ik het ongebruikelijke perspectief van een licht verstandelijk gehandicapte jongen. Wat er met hem aan de hand is wordt niet duidelijk, is hij autistisch of heeft hij een leerstoornis? In elk geval denkt hij anders dan “gewone” mensen, maar heeft hij wel dezelfde verlangens en dromen. Dat maakt het een tragisch verhaal want dat zijn verlangens en dromen nooit zullen uitkomen wordt al snel duidelijk. Toch jaagt hij ze na en dat loopt helaas niet goed af.

Ik vraag me wel af of dit boek geschikt is voor 12 jarigen. Ik zou zelf zeggen vanaf 15 jaar. Het boek staat bol van de behoorlijk ingewikkelde metaforen en de materie is ook nogal heftig. Maar aan de andere kant: wat weet ik nou van 12-jarigen? Mijn oudste is 8, dus ik heb niet echt een referentiekader. Ik vind het dus lastig om te zeggen of het nu een aanrader is of niet.

Ik was wel onder de indruk van het boek, maar of de doelgroep dat ook zou zijn. Ik weet het gewoon niet.

Als de bergen huilen – Gerda van Erkel

Paperback, 208 pagina’s, uitgeverij Davidsfonds



Dit is de auteur Gerda Van Erkel en dit is haar website - http://users.skynet.be/gerda.van.erkel/


vragen en antwoorden


Waarom hebt u dit verhaal geschreven?

Het Hoge Noorden heeft van jongs af een aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Ik denk dat het allemaal begon met een serie op tv (de tv die we pas hadden, ik was net elf): ‘De kinderen van de Zoutkreek’’. Het warme gezinsleven, de humor, de deugnieterij én het prachtige landschap van fjorden, blauwe luchten, boten… En een kikker die als je hem kuste, in een prins veranderde…

Toen ik vijftien, zestien was hielden de kinderboeken op. Romans voor young adults waren er niet. In de boekenkast van mijn vader stonden Noorse en Zweedse schrijvers en schrijfsters. Duistere familiesaga’s vol trollen, drama’s, grootse liefde. De melancholie van lange koude winters en de onontkoombaarheid van de sneeuw en je voetspoor in die sneeuw. Maar ook het openspringen van de lente, het water in de rivieren dat weer zong…

Dat voor het kader, of het landschap. En Sune dan?

Als psychotherapeut zie ik mensen met een laag zelfbeeld. Mensen die bij niemand horen, buitengesloten worden, buitengepest. Mensen die vaak hun eigen talenten en wijsheden niet zien. Mensen bij wie de pesters (de Pojkarna in het verhaal) amper tot de enkels komen met hun zogezegde intelligentie.

Aan die mensen wil mijn boek een eerbetoon zijn.


Wat betekent die titel?

Sune heeft zijn wijsheid opgebouwd door wat hij ziet gebeuren in de natuur. Je zou kunnen zeggen dat hij denkt en voelt zoals de natuur. Als jongen met autisme ziet hij veel meer details dan ‘gewone’ mensen, allemaal prikkels die intens op hem af komen en hem in de war kunnen brengen. Daarom moet hij zich regelmatig terugtrekken in zijn eigen wereld; om innerlijke rust te vinden. Hij raakt vaak in de war van zijn eigen gevoelens. Die ziet hij het best weerspiegeld in die natuur: in de woerd, de houtsnip, de rivieren, het jong van de beer, en in de bergen. Zoals in het voorjaar bij de dooi de rivieren muziek maken van vreugde dat de lange, donkere winter voorbij is, zo vult de rivierbedding in de bergen zich met zijn tranen die groter zijn dan de waterval. De bergen begrijpen hem beter dan de mensen, zelfs dan de mensen die het dichtst bij hem staan. Pas als de bergen huilen, schrikken de mensen op uit hun onverschilligheid, egoïsme, hun gebrek aan begrip en liefde. Dan pas beseffen ze hoe wijs en waardevol Sune is. De beste vriend ooit, want zijn trouw en toewijding zijn oneindig veel groter dan de hunne. Maar Sune is ook zelf een berg: hij staat er, trouw. Hij probeert zich staande te houden zoals de bergen. Uiterlijk lijkt hij stevig, innerlijk is hij kwetsbaar, onderhevig aan de ‘erosie’ door de pesterijen. Hij is een berg die huilt, tranen, de rivier, de waterval. Ook Borr blijkt uiteindelijk een berg te zijn, maar een berg van blindmakend, versteend verdriet, tot daar door de gebeurtenissen een aardschok doorheen golft. Als hij huilt, ontwikkelt hij eindelijk iets van begrip voor de ander, van mededogen. Hij heeft Sune (en zijn tranen) nodig om een beter te mens te worden.


Waarom is Ida zo wispelturig?, Nu eens lief, maar veel vaker boos?

Ida is pas vijf als haar moeder bij de geboorte van Sune sterft. Aanvankelijk schept ze er plezier in om als grote zus waardering te krijgen, maar gaandeweg verandert haar liefde voor het kwetsbare broertje in ergernis en frustratie. Ze moet vader bijstaan in het huishouden, op hulp van Sune hoeft ze niet te rekenen. Terwijl ze emotioneel haar moeder mist en haar nog erg hard nodig heeft, moet ze moederen en bovendien het huishouden doen. Aanhaar wordt zelden gevraagd of het wel lukt, het moet maar. Intussen wordt haar eigen leven opgeschort, lijkt er geen ruimte te zijn voor een eigen gezin. Soms beseft ze dat Sune het ook niet kan helpen en wordt ze overweldigd door schuld- en spijtgevoelens. Maar de boosheid, omdat ze het beu is zich op te offeren, wint


Zijn Borr en Sune echte vrienden?

Vanuit Sune bekeken zeer zeker wel. Omgekeerd is dat anders. Als Borr niet met zijn arm in het gips had gezeten en zich daardoor stierlijk verveelde, zou hij nooit met Sune opgetrokken zijn. Nu is Sune een soort stopverf voor het gat van zijn eenzaamheid. Anderzijds wordt hij ook wel door hem geïntrigeerd en lijkt Sune bovendien een mogelijke weg om bij Saimi op een goed blaadje te komen. De ‘vriendschap’ wordt snel opzij geschoven als de Nederlandse meisjes komen, die interessanter lijken. Daarin schuilt méér verraad dan in het tonen van de grot.Aan het eind, en doorheen de spiegel van het verhoor, keert Borr dieper in zijn eigen ziel en ontdekt daar wat inlevingsvermogen en mededogen zijn, dan pas kan hij een beter mens en een vriend worden.


Welke rol spelen de vogels (de woerd, de houtsnip)?

De woerd is een soort alter ego van Sune, zijn innerlijke wijsheid die hij buiten zichzelf gaat zoeken door hardop te denken. Hij legt zijn eigen oplossingen in de mond van de woerd, mede om zich minder eenzaam te voelen. De woerd troost hem omdat hij net als Sune niet helemaal normaal is, dat afwijkende witte randje heeft. Abnormaal is ook uniek. Ze zijn lotgenoten.De houtsnip ziet hij als een gunstig voorteken, een bode die door zijn gestorven moeder gestuurd is. Misschien wel haar geest. Houtsnipjongen moeten snel op eigen benen staan. Ook daar schuilt de herkenning. En wat de houtsnip kan, moet hijzelf ook kunnen.Via de vogels probeert hij zichzelf moed in te spreken en greep op het leven te krijgen.


Wat betekent muziek voor Borr?

Hij is basgitarist en songwriter, bij een bandje. Muziek is zijn passie, daarin ligt zijn toekomst en zijn leven en dat wil hij delen met het meisje, Helga, dat zijn teksten kan zingen als geen ander. Hij meende in haar dezelfde passie te zien<. Muziek was in zijn ogen hun project, hun ‘kind’ dat ze samen zouden helpen (op)groeien. Meer dan in de liefde voelt hij zich door haar bedrogen in zijn ziel, in wie hij in het diepst van zichzelf is.Hij had nooit voor mogelijk gehouden dat hij op een dag zou moeten kiezen tussen liefde voor haar en liefde voor muziek.Dat is even ondenkbaar als wanneer ik zou moeten kiezen tussen liefde voor mijn partner en die voor het schrijven.Maar hij heeft die keuze eerder gezien: zijn moeder had ook een passie, taal, schrijven, verhalen. En zijn vader wilde gewoon samenleven met haar, aardse dingen, gewoon alledaags gelukkig zijn (zoals Tonke). Overal lijkt die tweespalt zich op te dringen.Hoe is liefde en een artistieke (of spirituele) passie in jezelf te verenigen? Moet je altijd iets opgeven, verliezen? Wat muziek is voor Borr, is de natuur voor Sune. Hij lijkt die twee wel in zich te kunnen verenigen en probeert zijn liefde voor de natuur ook te delen, te geven. Hoewel hij bang is voor de mensen, wil hij zijn wereld graag delen met iemand die hem daar oprecht en zonder slechte bedoelingen in wil ontmoeten.


Welke rol spelen de agenten?

Borrs verhaal is flashback, het is zijn getuigenis tegen die agenten.Tijdens dat verhoor probeert hij terug te gaan in de tijd, te zien hoe het zo ver is kunnen komen, hoe en waar het begonnen is, waar zijn aandeel is, of hij het ergens had kunnen voorkomen of stoppen.Het verhoor fungeert als spiegel, als geweten.De Snor is degene die confronteert, hij is het knagende schuldgevoel. Hij is degene die Borr door de confrontatie leert zichzelf eerlijker te lezen. Hij is geen bullebak. Op de momenten dat Borr die indruk krijgt, is dat veelal projectie van zijn eigen schuldgevoel op de agent – getuige de laatste woorden van de Snor. Hij is het opvoedende stuk van wat een goede vader moet zijn, degene die grenzen aangeeft.Tikagent is degene die tikt, of luistert, registreert zonder te oordelen en af en toe begrip laat doorschemeren, mildheid, herkenning.Het is het empathische stuk van de goede ouder.


Gezien de feiten

Posted by Annick Lentacker on March 21, 2018 at 1:50 PM Comments comments (0)



Hartelijk dank aan Martine die me dit boek schonk.  Ik vind het een pareltje.  Genieten.


Bespreking van Hebban.nl

Het inzicht was vers, het dampte nog. Olivia trok haar zwarte jurk recht en keek naar haar dochter. De ogen gezwollen, de neus rood rond de vleugels van al dat gewrijf met papieren zakdoekjes, een likje gemist snot glanzend bij haar bovenlip. Roos had het moeilijk, Olivia wou dat ze iets kon doen. Roos greep haar arm, haakte in en troonde haar mee door het gangpad. De kist verdween de lijkwagen in, en zij bleven achter in de tochtige hal van de kerk. Olivia was nog nooit zo blij geweest dat mensen elkaars gedachten niet kunnen lezen.

Gezien de feiten gaat over Olivia, een vrouw van eenenzeventig. Voor haar wordt alles anders als de man sterft met wie ze heel lang getrouwd was. In een ontwapenende weigering om zich te gaan gedragen naar de wens van anderen of naar het traditionele beeld van wat ouderen zouden moeten doen, gaat ze op zoek naar een manier om haar bestaan van tel te laten zijn.

Een verhaal over de kracht van spijt hebben, de gretige wil om goed te leven, de warme wurggreep van families, de angst om ruimte in te nemen, de kilte van de wereld zoals we hem kennen en het wapen dat liefde kan zijn, als ze echt is tenminste.

Griet Op de Beeck heeft een Boekenweekgeschenk geschreven waarin ze met lichtheid en humor de zwaarte verkent, waarin ze familieverhoudingen tekent in al hun broeierige complexiteit, waarin ze durft te pleiten voor het belang van emotie, waarin ze subtiel de politieke realiteit van vandaag aan de kaak stelt, waarin positivisme zoekt naar een nieuwe, eigenzinnige definitie.



De auteur Griet Op De Beeck


De website van de auteur - http://www.grietopdebeeck.be/

De stille pijn van Luca

Posted by Annick Lentacker on March 14, 2018 at 3:35 PM Comments comments (0)



Eindelijk weer eens een mooi boek.  Ik begon al hopeloos te worden met die boekenlijst van de tweede graad!


Maar dit is een prachtig boek.


Bespreking van http://www.leestafel.info

Luca, 19 jaar oud, gaat terug naar zijn geboortestreek in Kroatië. Hij heeft dertien jaar in België gewoond, en al die tijd geen woord gesproken. Zijn vader denkt dat de reis misschien wel therapeutisch zal werken. Inderdaad komen de herinneringen boven, aan dat jongetje van zes dat niets begreep van de veranderingen om hem heen. De oorlog brak uit. Ineens mocht zijn beste vriend en buurjongen niet meer met hem spelen. Stiekum speelden ze toch spelletjes: Kroaten vangen en verraders bespioneren.

Zijn ouders hadden oom Oljo in huis genomen, een simpele man, gek in de ogen van anderen en soms in de ban van aanvallen. Luca en zijn oom konden het goed met elkaar vinden. De verhalen over Baba Yaga, de heks uit een Russisch sprookje verklaarden veel van zijn ooms aanvallen, en ze verklaarden ook veel over de vreemde gebeurtenissen rondom hen. Dat er stenen door de ruiten werden gegooid: het was Baba Yaga's schuld. De ganzen werden een voor een gedood en bloedend voor de deur gelegd: Baba Yaga.

Alles wordt erger: oom Oljo is ineens weg, zijn vader gaat weg, en de dag komt dat alles op zijn kop komt te staan.

"Wat had ze (=moeder) ook alweer gezegd? Hij wist het niet meer precies. Het was zo veel. Hij had niet echt geluisterd, maar gekeken, want ma maakte kasten leeg en vulde zakken. Een stapel foto's in kranten gewikkeld. Sokken, ondergoed, washandjes, zeep, broeken. Ondertussen aan één stuk pratend in zichzelf. Zodat haar woorden verloren gingen, als knikkers die uit een broekzak vielen, kletterend op de grond rolden en zich verborgen hielden in spleten en gaten in de plankenvloer.

Haar vlugge handen stopten kleren weg en tussen haar lippen ontsnapten de woorden, tegen niemand gezegd. Soms begreep hij iets. Maar het meeste verdween weer in haarzelf.(....) Luca had één woord verstaan. Het woord pa deed zijn ogen prikken en maakte zijn neus vochtig, zodat hij moest snuiven en vegen. Dan kreeg hij snot op zijn vingers zoals slakkensporen in de herfst. Hij wilde het niet. Het was zo lang geleden dat hij pa nog had gezien. Drie maanden."

Luca, zus Jelena en moeder gaan op reis, met andere vluchtelingen. Luca klampt zich vast aan zijn pop, en ondergaat alles, en probeert de gebeurtenissen te begrijpen vanuit zijn simpele kinderlijke beleving.

'We kunnen altijd verraden worden en dan is het met ons gedaan.' De stem van de man galmde iets te luid in de kerk. Enkele vrouwen sisten om hem tot stilte te manen. Waarom had ma hier niets van verteld? Door wie konden ze verraden worden? Hij keek aandachtig om zich heen, op zoek naar het gezicht van een verrader. Hij wist hoe ze eruit zagen. Vanja had een stripboek over dieven en stropers. Dieven droegen een zwarte doek voor hun mond om hun stem te dempen wanneer ze uit stelen gingen. En verraders droegen een zwart masker met kleine kijkgaatjes om hun ogen te verbergen, zodat je de leugen in hun blik niet kon zien."

Wat hij meemaakt voor hij in België arriveert, maakt dat hij niet meer wil praten. Het is te erg voor woorden...


Dit boek, ook genomineerd voor de Thea Beckmanprijs, is mooi en vooral aangrijpend. Deze oorlog is nog niet zo lang geleden, en zal misschien meer leven bij de lezers van dit boek dan een boek over een andere oorlog. Het vreselijke wordt niet breeduit verteld, maar is duidelijk genoeg. Ik las dat er kleine foutjes in zitten, kinderen uit een Kroatisch katholiek gezin zouden nooit namen als Luca en Jelena hebben gekregen, die zijn typisch Servisch, maar ik zou dat niet geweten hebben.

Het verhaal van Luca, een jongen van zes, wiens wereld 'zomaar' totaal verandert, zal een diepe indruk achter laten.


Hardcover | 207 Pagina's | Uitgeverij Clavis | 2005 ISBN: 9044803794

Leeftijd vanaf 14 jaar

© Marjo


De auteur Kristien Dieltiens

Meer over de auteur - http://jeugdliteratuur.org/auteurs/kristien-dieltiens

Layers

Posted by Annick Lentacker on February 23, 2018 at 11:15 AM Comments comments (1)


Eindelijk een nieuw boek van Ursula Poznanski en het was weer genieten!!

Bespreking va, https://www.tzum.info


De werkelijkheid is complex

Hoewel de Oostenrijkse Ursula Poznanski voor uiteenlopende doelgroepen schrijft, verwierf ze voornamelijk erkenning bij het grote publiek én literaire jury’s met haar adolescentenromans. Voor Erebos (2011) kreeg de auteur de befaamde ‘Deutscher Jugendliteraturpreis’, terwijl Saeculum (2012) genomineerd werd voor de ‘Österreichischer Staatspreis für Kinder- und Jugendliteratur’. Poznanski verkent in haar young adult de schermgebieden tussen werkelijkheid en fantasy en toont overtuigend aan dat de zintuiglijk waarneembare realiteit niet als enige aanspraak maakt op waarachtigheid. Een potentieel boeiend gegeven, dat ook de plot van Layers bepaalt.

Het leven op straat is bikkelhard voor de 17-jarige Dorian; hij scharrelt z’n kostje bij elkaar in vuilcontainers en levert een voortdurende strijd met andere zwervers. Een gewelddadige strijd zo blijkt, wanneer Dorian – het zakmes nog in z’n hand – wakker wordt naast het lijk van dakloze Emil. Terwijl hij wanhopig de ware toedracht van de feiten tracht te achterhalen, verschijnt een zekere Nico, die hem onderdak én een nieuwe toekomst wil verschaffen. In villa Bornheim, ver weg van de bewoonde wereld, krijgen jonge delinquenten een opleiding en leren sociale relaties aangaan. Het klinkt allemaal te mooi om waar te zijn, en het werkt dan ook bevreemdend dat Dorian zich nauwelijks vragen stelt bij de voorkeursbehandeling in deze exclusieve setting. Net zoals in eerder werk creëert Poznanski een unheimlich sfeertje; de lezer merkt weliswaar dat de werkelijkheid binnen de roman niet geheel spoort, maar kan moeilijk de vinger leggen op de precieze ongerijmdheden. Dorians gebrek aan introspectie na de vermeende moord op Emil doet echter wel vraagtekens rijzen. Dan mag de auteur nog meermaals beweren dat ‘de waarheid complex is’, echt overtuigend klinkt het allemaal niet.

Als tegenprestatie voor kost en onderhoud wordt Dorian ingezet voor Bornheims ‘liefdadigheidsinstelling’; hij moet flyeren voor het goede doel en wordt koerier van pakjes met twijfelachtige inhoud. Aan deze acties linkt Poznanski de prangende vraag of werkelijk alles geoorloofd is voor het goede doel, zoals Bornheim en Nico steeds beweren. Mag men een handvol mensenlevens opofferen voor het algemeen maatschappelijk nut? Poznanski raakt aan diepgaande ethische en filosofische vraagstukken, en wil de lezer zelf heikele kwesties laten overdenken. Dat siert haar, maar Layers biedt te weinig background om mogelijke consequenties te overdenken.

Tegen alle afspraken opent Dorian een pakketje en krijgt een zogenaamde ‘Visionar Master’ oftewel een ‘databril’ in handen die de bezitter gedetailleerde informatie over voorbijgangers, dure panden en winkels verschaft. Dorian krijgt meteen Bornheims security achter zich aan. De ‘boss himself’ stuurt ondertussen via de bril niet mis te verstane waarschuwingen. Er vallen steeds meer slachtoffers en de ‘jacht’ op Dorian blijkt voor alle bezitters van een ‘Visionar’ geopend. Hoewel een enkele achtervolgingsscène aanvankelijk overtuigt, gaat het gebrek aan afwisseling in dit kat-en-muisspelletje snel vervelen. Deus-ex-machinafiguren redden Dorian voortdurend uit heikele situaties. Voor wie deze ondoordachte plot doorziet, keldert het spanningsgehalte meteen. Poznanski probeert de lezers nog enkele keren op het verkeerde been te zetten, maar de groots aangekondigde finale overtuigt allerminst als ‘spectaculaire show’: de auteur heeft teveel trucjes nodig om de verschillende verhaallijnen tot een geloofwaardig verhaal te verbinden.

Net zoals in voorgangers Erebos en Saeculum worden karakterisering en stilistiek volledig ondergeschikt aan de ontwikkeling van de plot. De personele verteller bewaart een zekere afstand tot Dorian; het verhoogt het mysterie rond zijn afkomst, maar verhindert tegelijkertijd empathie. Dorian evolueert niet tot een overtuigend round character; zijn ontwikkeling als individu komt nauwelijks uit de verf. De snelle, flitsende beschrijvingen van het gejaagde leven in de grote stad of het verbeelden van Dorians zoveelste vlucht gaan Poznanski stukken beter af dan een gedegen karakterisering. Maar zelfs dat is relatief. In het verleden werd al duidelijk dat Poznanski geen groots stiliste is. Teveel overbodige expliciteringen vertragen het verhaalverloop en halen de zorgvuldig opgebouwde spanningsboog onderuit. Zeker in het 368 pagina’s tellende Layers is dat een onoverkomelijk obstakel dat de enscenering van spanning in de weg staat.

Layers laat zich te eenzijdig lezen als een ongeïnspireerde variatie op Poznanski’s bekende receptuur: avonturenroman en thriller gaan een alliantie aan, waarbij elementen uit fantasy het geheel een high tech-toets verlenen. Nietsvermoedende personages – en met hun de lezer – dienen zich de wetmatigheden van deze schijnwereld eigen te maken. Stelregel daarbij: niets is wat het lijkt. Onverwachte wendingen en deus-ex-machina-figuren, hoewel lang niet altijd geloofwaardig uitgewerkt, domineren de verhaallijn en moeten voor spanning en suspense zorgen. Aan de uitwerking schort echter een en ander: talloze expliciteringen vertragen het vertelritme of halen de spanningsboog onderuit. De personages worden te sterk gereduceerd tot typetjes, die naadloos in de geconstrueerde verhaallijn passen. Ook de groots opgezette apotheose valt telkens te mager uit. Poznanski’s adolescentenromans weten slechts kortelings te boeien omwille van de ongewone verhaalstof en unheimliche parallelle wereld. Gaandeweg verliezen ze alle aantrekkingskracht, en wacht de lezer een wijdlopig verhaal vol zogenaamde toevalligheden, met een geforceerd happy end in het verschiet.

Jürgen Peeters

Ursula Poznanski – Layers. Vertaald door Esther Ottens. Lemniscaat, Rotterdam. 368 blz. € 19.95.


De auteur Ursula Poznanski


Tweede bespreking van www.fantasywereld.nl/

 

Na Erebos en Saeculum is Layers alweer de derde YA-thriller die de Oostenrijkse Ursula Poznanski heeft geschreven. Net als in haar eerste twee young adult-boeken zoekt Poznanski ook in Layers weer de grens tussen werkelijkheid en fantasie op: deze keer niet in de vorm van een videogame of een middeleeuws rollenspel, maar met behulp van een complexe virtuele wereld die alleen te zien is als je in het bezit bent van een speciale AR-bril. Wederom een interessant gegeven, maar weet Poznanski haar lezers daarmee net zo mee te slepen als met haar vorige YA’s?

 

Spannend begin

Zoals we van Poznanski gewend zijn, begint haar verhaal meteen spannend. De zeventienjarige Dorian is weggelopen van huis en van zijn gewelddadige vader, en nu probeert hij te overleven op straat. Hij graaft in vuilcontainers op zoek naar voedsel en komt regelmatig in aanraking met andere daklozen, die het niet bepaald goed met hem voorhebben. Vooral bullebak Emil lijkt hem steeds weer te pakken te willen nemen. Maar dan wordt Dorian op een dag wakker in een warme, kleverige substantie en met een metaalachtige geur in zijn neus. Naast hem ligt de gedaante van Emil in een plas bloed, en hij is vermoord met Dorians zakmes…

 

Dorian heeft geen idee wat er gebeurd is, maar één ding is in elk geval zeker: hij moet maken dat hij wegkomt. Precies op dat moment verschijnt er een man die zegt dat hij hem kan helpen. Omdat Dorian geen keus heeft, besluit hij met hem mee te gaan naar de villa van de mysterieuze welzijnswerker Bornheim. Daar lijkt een droom voor hem uit te komen: eindelijk mag hij weer slapen in een bed, krijgt hij heerlijk eten en kan hij verder met zijn opleiding. En voor dat alles hoeft hij maar één ding te doen: goed verzegelde relatiegeschenken afleveren bij kennissen van Bornheim. Niets mis mee, toch? Zo denkt Dorian er ook over, maar hij ontdekt al snel dat er toch een addertje onder het gras zit…

 

Poznanski is erg goed in het creëren van mysteries, en elk antwoord roept weer nieuwe vragen op.

 

Een wereld met meerdere lagen

In Layers speelt Poznanski met meerdere lagen door het intrigerende gebruik van augmented reality. Als het afleveren van één van die mysterieuze pakketjes op een dag namelijk misgaat en Dorian besluit om hem zelf te openen, ontdekt hij dat er een AR-bril in het pakje zit, die een extra laag toevoegt aan de wereld die je door de bril bekijkt. Dat begint onschuldig met extra informatie over personen en bedrijven, maar Dorian ontdekt al snel dat de makers van deze bril heel wat kwaadaardigere bedoelingen hebben, en dat de bril absoluut niet in verkeerde handen mag vallen… Dat is het begin van een spannend avontuur waarin de grenzen tussen fantasie en realiteit steeds vager worden en niets is wat het lijkt.

 

Juist doordat het zo vaag blijft wat nu wel echt is en wat niet, blijf je nieuwsgierig naar hoe alles nu eigenlijk in elkaar zit. Poznanski is erg goed in het creëren van mysteries, en elk antwoord roept weer nieuwe vragen op. Hierdoor blijf je het hele verhaal lang geïntrigeerd en blijft het lastig om het boek weg te leggen. Uiteraard zet Poznanski haar lezers ook weer totaal op het verkeerde been. Zoals we van haar gewend zijn zit Layers vol onverwachte wendingen, waardoor ook het einde van dit boek weer als een flinke verrassing komt.

 

Minder spanning, minder diepgang

Toch moet ik eerlijk toegeven dat Layers me wat tegenviel. Na Erebos en Saeculum had ik hoge verwachtingen en keek ik enorm uit naar de nieuwe ‘Poznanski’. Na het spannende begin zakt het verhaal echter behoorlijk in, en ook al blijft het vlot weg lezen en weet Poznanski’s schrijfstijl absoluut te boeien, toch duurt het even voor de spanning weer op gang komt. In tegenstelling tot Poznanski’s eerdere young adults heeft dit verhaal me niet van begin tot eind op het puntje van mijn stoel laten zitten. Het zit goed in elkaar, is zo nu en dan flink spannend en heeft zeker een interessant en intrigerend plot, maar toch had ik net wat meer verwacht.

 

Ook de personages blijven nogal vlak. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Dorian, maar wordt toch echt voornamelijk gedragen door alles wat hij meemaakt. Zijn emoties blijven verder wat achterwege. Dat is bijvoorbeeld erg goed te merken als hij valt voor een meisje in de villa van Bornheim. Hij is meteen smoorverliefd op deze Stella, en de liefde is wederzijds, maar toch voel je die klik als lezer niet en wekt hun relatie nauwelijks emoties bij je op. Dat zorgt ervoor dat je toch net wat minder goed met Dorian kunt meeleven, en ik denk dat dat gebrek aan diepgang ook één van de oorzaken is dat het verhaal wat minder spannend is dan het zou moeten zijn.

 

Conclusie

Misschien waren mijn verwachtingen voor Layers wel iets te hoog en zal het boek lezers die nog nooit iets van Poznanski hebben gelezen allesbehalve tegenvallen. Zelf kan ik het echter niet helpen dit boek te vergelijken met haar eerdere YA’s, en dan blijkt toch dat de personages wat minder goed zijn uitgewerkt en het boek een stukje minder spannend is. Dat neemt echter niet weg dat Layers nog steeds een erg sterk verhaal is dat zeker in de smaak zal vallen bij iedereen die houdt van een beetje spanning en mysterie, en die geïnteresseerd is in futuristische technologie. En ik? Ik kijk nu alvast uit naar Poznanski’s volgende young adult, die hopelijk weer net zo spannend is als haar eerdere boeken!



Roodkontje

Posted by Annick Lentacker on February 23, 2018 at 10:55 AM Comments comments (1)



Alweer een tegenvaller.  Ik heb al andere boeken van deze auteur gelezen.  En ik hou wel van zijn vlotte schrijfstijl.  Toch vind ik dat er in dit boek meer zat dan er uit gehaald is.  Opnieuw een aanrader voor wie niet echt graag leest.


http://www.pluizuit.be/archief/091001/Roodkontje.htm


Yana wordt gepest op school en kan zich daar niet tegen verweren. In haar dagboek is ze de wanhoop nabij. Als leerlingbegeleider meneer Verdonck zich ermee bemoeit, gaat het zelfs van kwaad naar erger. Yana voelt zich wel beschermd bij meneer Verdonck. Een jongen uit een andere klas zoekt contact met Yana; iets wat haar verbaast en verwart. Dan gebeurt er iets waardoor Yana helemaal van de kaart geraakt. Hoe komt ze dit nog te boven?

De laatste verhalen van deze auteur zijn allemaal nogal sociaal bewogen. Ze kaarten telkens een bepaald probleem aan dat bedreigend is voor jongeren. Doorheen het verhaal evolueert de jongere dan tot hij/zij een mogelijke uitweg in het vooruitzicht ziet. De verhalen hebben meestal een min of meer open einde. Niemand kan voorspellen hoe het in de toekomst met deze jongere zal verder gaan. Maar er is telkens uitzicht op een hoopvolle toekomst.

Ook in ‘Roodkontje’ wordt er een heel herkenbaar probleem op de voorgrond geplaatst. Iedere jongere weet wel dat er gepest wordt of kent iemand die gepest wordt of doet er mogelijk actief aan mee. In dit verhaal wordt het gegeven wel ietwat extreem gesteld. In heel de klas van Yana is er niemand die het voor haar opneemt, of die tegen de pesters ingaat. Zelfs de leerkrachten reageren eerder negerend op wat er gebeurt.

Ook als Yana op MSN gaat chatten komt ze bij die pesters uit. Blijkbaar heeft ze verder weinig chatvrienden. Als lezer vraag je je dan wel af waarom ze telkens weer met die pesters blijft omgaan. Daarnaast zoekt ze ook weinig hulp bij haar moeder. Hier komt een tweede probleem naar voren. De ouders van Yana zijn gescheiden en Yana geeft de nieuwe vriendin van haar vader daar de schuld van. En of het nog niet genoeg is wordt Yana misbruikt door iemand die ze in vertrouwen had genomen, waardoor haar problemen nog veel groter worden. Dat misbruik is erg voorspelbaar aangegeven in bepaalde zinnetjes die quasi onschuldig in het verhaal zitten. Een oplettende lezer heeft al snel door dat er meer aan de hand is.

Yana zelf wordt als een teruggetrokken, erg kwetsbaar en weinig weerbaar meisje beschreven. Een jongen die spontaan contact met haar zoekt doet haar verbaasd achteruitdeinzen; figuurlijk en soms zelfs letterlijk. Het duurt een hele tijd vooraleer ze die jongen min of meer vertrouwt.

Positief aan dit verhaal is dat het wel weergeeft hoe iemand die gepest wordt, of genegeerd wordt, zich voelt en laat de pesters, meelopers en buitenstaanders nadenken over wat hun houding teweeg kan brengen.

‘Roodkontje’ is een verhaal dat aan het denken kan zetten of als aanzet kan dienen bij een gesprek over pesten. Het heeft wel wat last van ‘overbelasting’.

Pol Van Damme

september 2009


Getekend

Posted by Annick Lentacker on February 23, 2018 at 10:40 AM Comments comments (0)


Dit is echt een boek voor iedereen die een hekel heeft aan lezen, want het is zo uit.  Het leest vlot, maar dat is dan ook het enige wat ik er van kan zeggen.  Ik vond het een boek dat je leest en zo meteen weer vergeet.  Jammer.  En ik begrijp ook niet hoe dit op de leeslijst voor de tweede graad komt te staan.


Bespreking van Pluizer

Getekend

Mario Demesmaeker (auteur)

Lotte heeft bij een ongeluk met een frietketel ernstige brandwonden opgelopen. Ze is getekend voor het leven. Na een lange revalidatie moet ze naar een nieuwe school. De pestkop van de klas heeft het niet zo op haar begrepen. Karolien is erg sluw en gemeen, en haar vriendinnen volgen haar blindelings. Gelukkig krijgt Lotte de steun van enkele leuke jongens van haar klas. Ze wordt tot over haar oren verliefd op Tibo, de knapste van allemaal. Maar ook Karolien heeft een oogje op hem. De spanningen lopen hoog op. En als Karolien ontdekt dat Tibo Lotte ook wel ziet zitten, laat ze alle duivels los. Dit is het eerste deel uit de reeks ‘Lekker lezen’ van De Eenhoorn. Lekker lezen staat voor snel, echt en (ont)spannend. Snel gaat het alleszins. In ongeveer een uur was ik ermee klaar. Dit boek leest letterlijk als een trein, want taal en stijl zijn supereenvoudig. De personages zijn erg ongeloofwaardig, alleen Lotte wordt wat dieper uitgewerkt. De anderen zijn enkel getypecast in functie van het verhaal. Het boek staat bovendien bol van de clichés. Het basisidee is goed, maar de uitwerking ervan laat te wensen over. Hier had heel wat meer ingezeten.




Dieven

Posted by Annick Lentacker on February 23, 2018 at 10:20 AM Comments comments (0)

Ik vond het een goed geschreven boek en heb het met plezier gelezen.  Maar tegelijk vond ik dat het verhaal er een beetje 'over' was.  Ik denk niet dat iemand in deze situatie zoveel 'geluk' heeft.  Dus, leuk boek, maar geen blijvetje in mijn mind vrees ik.


Bespreking van www.scholieren.com


A Gegevens van het boek:

Titel: Dieven

Auteur: Will Gatti

Uitgeverij: Querido

Aantal pagina's: 325


B Over het boek

Geef de belangrijkste gebeurtenissen in het verhaal chronologisch weer. (minstens 15 zinnen)

Demi en Baz stelen graag in de grote stad waar rijke mensen wandelen. Ze wonen bij Fay, een vrouw die voor de kinderen zorgt en kleine taken uit deelt. Alles verloop goed, tot op de dag dat Demi een dure ring gestolen heeft. De eigenaar van de ring was de vrouw van de politiechef. Eduardo de zoon van de politiechef zag alles en volgde Demi en Baz tot hun huis in de barrio. Fay vertelde later dat Eduardo haar zoon was. Lang geleden gaf ze Eduardo aan een rijke familie omdat ze financiële problemen had. Daarvoor kreeg ze geld. ‘s Avonds kwam Eduardo langs en vertelde dat Demi een zeer goede dief is. Hij zei dat hij misschien een klus had voor hem: bij zijn vader inbreken. Hij schreef de alarmcode, de code van de kluis op een papier en gaf ook een klein plan van het huis. Twee dagen later kwam de chauffeur van Eduardo Demi, Baz en nog een paar kinderen ophalen. De chauffeur bracht hen tot het huis van Eduardo. Ze gingen binnen langs het raam, zetten het alarmsysteem uit en stielen al het geld in de kluis, maar Demi viel uit het raam en had heel veel pijn. De vader van Eduardo werd wakker en schoot op Demi, de chauffeur reed weg. Baz liep zo snel ze kon en verstopte zich in de tuin van iemand. Ze zag dat Demi niet meer op kon staan. Uiteindelijk is ze veilig thuis geraakt (bij Fay). Enkele dagen later beslist ze om de vrouw van de politiechef te bellen en een afspraak te maken. Ze vertelde dat Eduardo hen die klus gaf (de inbraak) en ze maakte een deal: De vrouw helpt haar met Demi terug te vinden en hem te bevrijden, dan geeft Baz de gestolen ring terug. Na een tijdje vonden ze Demi terug in de beveiligde zone van het ziekenhuis. Baz was blij dat Demi nog leefde! Baz moest Demi er vlug uithalen, anders wordt hij meegenomen door de zware mannen. De volgende dag gaat Baz Demi nog eens bezoeken, maar Eduardo was er al. De vrouw van de agent was er ook, ze had schrik, schrik van Eduardo. Eduardo riep een van zijn bodyguard naar boven, het was Domino, de chauffeur die hen bracht naar het huis dat ze moesten inbreken. Domino had de bewaker vermoord zodat ze allemaal zonder problemen naar buiten konden. De auto van Eduardo lag verderop, als Baz en Demi instapten, waren ze dood. Maar ze konden ook niet wegrennen, Domino had een wapen en zou ze sowieso doodschieten. Opeens kwam er een brommer aangereden, botste tegen Domino, hij viel neer. Ze gingen op de motor en de Luncien gaf gas, een paar minuutjes later waren ze uit de stad. Ze stapten af bij een tankstation. Ze mogen niet terug naar de barrio, want daar ging Eduardo als eerst naar toe om ze op te zoeken. Maar Demi wou terug om Fay te vertellen dat ze weg gaan naar het Noorden. Ze gingen langs de riolering het huis binnen. Ze verwachten dat Fay zeer boos zou zijn, maar in tegenstelling, ze is zeer rustig. Ze gaf nog wat geld en hoopte dat ze veilig tot het noorden geraken. Het was moeilijk om de stad uit te geraken, in elke straat was er een zware man van Eduardo. Met de tram geraken ze tot het station. Demi kocht de tickets en ze spraken af op het perron. Baz wachtte op het perron, nog maar 2 minuten waar bleef Demi? Baz liep terug naar de ingang en zag Demi vechten met een van de zware mannen. Een politieagent stopte hen en nam Demi mee naar de auto. Baz liet de agent struikelen en Demi was vrij. Ze zijn net op tijd op de trein gesprongen. Ze zijn vrij!


Bespreek drie personages uit het boek zo volledig mogelijk (uiterlijk, karakter, rol in het verhaal,…;).

Fay is een vrouw, ze heeft ongeveer 30 à 40 jaar. Fay heeft lang, vettig ros haar, haar huid is blank. Haar uiterlijk wordt niet veel beschreven. Ze had een kind maar heeft het “gegeven” aan een rijke familie omdat ze vroeger veel financiële problemen had. Nu woont ze in de barrio met een paar kinderen dat ze “gevonden” heeft op straat. Ze zorgt dat ze elke dag wat te eten hebben en zorgt ook voor een plaatsje om te slapen. Ze is hun mama en tegelijkertijd hun zus Als een van de kinderen iets verkeerd doet wordt ze snel boos. Maar ze heeft ook goede kanten, deze toont ze niet vaak.

Baz is een meisje, ze is niet zo oud, misschien tussen 14 en 20. Haar uiterlijk word niet veel beschreven, maar er word veel verteld dat ze een mooi gezicht heeft. Ze heeft kort bruin haar. Baz kan goed stelen, maar minder goed dan

Demi. Baz en Demi zijn goede vrienden. Ze is bijna nooit boos, luistert graag naar Demi. Ze werkt weinig tegen.

Demi is een jongen, een beetje ouder dan Baz. Hij had Baz gevonden en naar Fay gebracht. Demi is de beste dief, hij is zeer snel, maar is niet zo voorzichtig. Hij twijfelt nooit, in de stad is hij bijna onzichtbaar. In het begin dacht hij veel aan geld zoals Fay. Maar later leert hij dat geld niet veel belang heeft.


Beschrijf je leeservaring in minstens 10 zinnen. Gebruik minstens 5 woorden uit de onderstaande lijst. Onderstreep deze woorden in je tekst. (Let op: maak er geen opsomming van.)

(niet) interessant - (on)begrijpelijk - ingewikkeld - ontroerend - somber - waardeloos/ waardevol - (niet) overtuigend - opwindend - veel/ weinig zeggend - (niet) leerzaam - eenvoudig - maakt (niet) nieuwsgierig - saai/ spannend - lastig/ makkelijk - eng - (on)samenhangend - origineel/ overbekend - oppervlakkig/ diepzinnig - shockerend - (niet) indrukwekkend - vreemd - smerig - (niet) herkenbaar - (on)bekend/ overbekend - droevig/ grappig - zielig - (on)werkelijk - (on)geloofwaardig - (on)aangenaam - lelijk/ mooi - zet me wel/ niet aan het denken - echt/ onecht - braaf

Ik vond het een heel ingewikkeld verhaal, in het begin heb ik niet veel begrepen wat er gebeurd was. In het midden vond ik het meer interessant en op het einde was het heel spannend. In het algemeen vond ik het heel saai om te lezen, het ging niet vlot. Ik heb er veel tijd aan besteden om die verhaal af te lezen, ik heb altijd mijn boeken met veel plezier gelezen, maar niet deze keer. Het was weinig leerzaam, het heeft mij niks bijgeleerd. Het is geloofwaardig.


Dit is de auteur Will Gatti


Dit is de website van de auteur - http://willgatti.co.uk/about-me/


Tweede bespreking van https://leesmonster.weebly.com/dieven.html


Beschrijving

Een goede dief heeft drie belangrijke eigenschappen: hij kan zich onzichtbaar maken, hij is sneller dan het licht, en hij heeft een flinke portie geluk.

Demi en Baz lijken twee gewone jongeren, een jongen en een meisje die wat rondhangen op straat, maar ze zijn dieven. De beste van de hele stad. Snel, onzichtbaar en alles lukt ze. Tot ze op een dag, bijna bij toeval, een kostbare ring stelen. Eerst denken ze een geweldige slag geslagen te hebben, maar de machtige eigenaar zet alles op alles om de ring terug te krijgen. Corrupte politieagenten en keiharde criminelen – iedereen gaat op jacht naar de dieven van de ring. Kunnen Baz en Demi aan hun achtervolgers ontkomen?

Bron: bol.com


Recensie

Het boek Dieven van de schrijver Will Gatti is een erg spannend boek. Als je er eenmaal in bent begonnen, kan je bijna niet meer stoppen met lezen. Het boek gaat over het leven van kinderen in de sloppenwijken (barrio) van een land in Zuid-Amerika. De hoofdpersonen in het verhaal zijn Demi en Baz. Zij werken voor Fay die op haar beurt weer moet betalen aan Moro, de gemene baas van de barrio. Fay stuurt Demi en Baz iedere dag de straat op om te stelen van bewoners en toeristen.

Dit gaat allemaal goed, totdat Demi een waardevolle ring steelt van de vrouw van de politiecommissaris. Deze belangrijke en machtige man begint een grote zoektocht naar de ring en vanaf dat moment zitten Demi en Baz behoorlijk in de nesten, want ze zijn erg bang dat deze commissaris hen zal vinden en opsluiten in de gevangenis. Demi en Baz lijken nergens meer veilig te zijn, behalve nog bij Mama, een oudere bewoonster van de sloppenwijk die de kinderen opvangt in haar krakkemikkige keukentje.

Het is boek is zo spannend omdat alles zo echt lijkt. Het is net alsof de schrijver zelf in een barrio heeft gewoond en daardoor heel goed weet hoe het daar aan toe gaat. Hoe je moet oppassen voor iedereen en hoe zwaar het is iedere dag weer aan je eten te komen. Ook schrijft Gatti op een manier waarbij je alles lijkt te voelen en ruiken. Het lijkt alsof je de hitte van de stad voelt, de rottende stank van de barrio ruikt en de viezigheid van het vuile drinkwater proeft.

Gelukkig loopt het uiteindelijk goed af met Demi en Baz. Ze weten te ontsnappen uit de sloppenwijk en vertrekken naar de geboortegrond van Baz in het noorden. Daar willen ze alles vergeten en een nieuw bestaan opbouwen.

Theo van Pelt



De engelen van VenetiŽ

Posted by Annick Lentacker on February 23, 2018 at 10:05 AM Comments comments (0)

Ik heb met heel veel plezier Dolores en De Vuurkraal gelezen.
Ik was dan ook heel blij toen ik in de Bib het derde deel vond.


De engelen van Venetië vormt het laatste deel van een historische trilogie, waartoe ook ¡Dolores! (2007) en Vuurkraal (2011) behoren. In dit derde deel staat Angelo, Meryems zoon, centraal. Niet Angelo zelf, maar stiefbroer Piotto vertelt hoe beide jongens opgroeien bij de speellieden. Als de rijke koopman Guiliano Torentino de knappe Angelo een schitterende toekomst belooft als schildersmodel en artiest bij een bekend gezelschap in Venetië, staat Angelo’s besluit vast. Piotto, ondertussen blind geworden, verneemt bij toeval de plannen van Angelo, en reist z’n stiefbroer achterna. Al snel leren beide jongens dat in Venetië echt niets is wat het lijkt…


Taalgebruik

De auteur gebruikt veel mooie beeldspraak, een stijlfiguur waarbij je iets omschrijft door het te vergelijken met iets anders. Hieronder een aantal prachtige voorbeelden hiervan:

“Angelo en ik als twee beukennootjes in dezelfde bolster” (p.13)

“Ogen als een bergmeer dat buiten zijn oevers trad” (p.69)

“Op een dag dat de zon met stofgoud strooide” (p.76)

“Ogen die fonkelen als donkere sterren” (p.138)

“Ze koerde als een duif als Angelo haar aansprak en blies als een jaloerse kat” (p.153)


lay-out

De lay-out is over het hele boek vrij uniform, behalve bij enkele passages. Meer bepaald:

Het ‘reisdagboek’ dat Piotto de Vernon bijhield tijdens zijn reis van Venetië naar Nantes (p.9-10 en p.235). De pagina’s zijn cursief gedrukt.

In het begin van het boek komen we op deze manier eigenlijk al heel wat te weten over het komende verhaal: Piotto vertelt immers dat hij terugkeert, dat hij wacht op Angelo (die niet meer komt) en dat Angelo erg veranderd is qua karakter.

De afscheidsbrief die Angelo achterlaat wanneer hij vertrekt vanuit Nantes om naar Venetië te gaan en zijn dromen waar te maken (p.100-101). Het is een sierlijk lettertype dat doet denken aan een formele brief.


Personages en vertelstandpunt

We lezen het verhaal door de ogen van Piotto, het is dus een ik-verteller. In het begin en het einde van het boek lezen we een fragment uit zijn ‘reisdagboek’, maar de rest van het verhaal wordt gewoon verteld.

De belangrijkste personages in het boek zijn uiteraard Angelo en Piotto, twee neven die zich eigenlijk meer broers voelen. Angelo groeit op tot een echte adonis, iets waarvan hij zich heel erg bewust is, terwijl Piotto blind wordt op zijn dertiende en daardoor altijd een beetje als een kneusje wordt behandeld.

In Nantes, waar ze hun hele jeugd wonen, treden ze samen met hun familie op. Het gezelschap bestaat uit tante Meryem (Angelo’s mama), lala Jocinda (Piotto’s mama), tante Mariotte, vader (Piotto’s papa), oom Henri, Goliath de reus en Nero de dwerg.

Tijdens hun rondreizen leert Piotto Nanouche kennen, die ook wel het maanmeisje wordt genoemd. Piotto blijft steeds verliefd op haar.

De voornaamste personages in Venetië zijn Giuliano Torentino en Titiaan. Torentino is een rijkeluiszoon die ervoor zorgt dat Angelo naar Venetië kan gaan. Hij stelt hem ook voor aan het Zanonigezelschap, waar hij aan acrobatie kan doen en ook mag meespelen in een toneelstuk. Ook wordt hij geïntroduceerd bij Titiaan, die in hem een gelijke ziet van Laurenzo, een erg bekend model dat hij vaak schilderde.

De auteur besteedt veel aandacht aan de hoofdpersonages. De ‘wilde’, wat losgeslagen Angelo evolueert in Venetië naar een niet altijd even aangenaam personage maar die toch diep vanbinnen het moeilijk heeft om diepgaande contacten te leggen. Piotto die toen hij klein was aangetrokken maar ook afgestoten werd door Angelo, wordt in Venetië zelfstandiger, doortastender en zal uiteindelijk zijn eigen weg gaan.

(Bron: http://www.pluizuit.be/content/de-engelen-van-veneti%C3%AB)


Indeling

Het boek bestaat uit twee grote delen: Verduistering en Verdeelde stad. Terwijl het eerste deel gaat over hun tijd en leven in Nantes en het vertrek naar Venetië, vertelt het tweede deel over Piotto en Angelo’s tijd in Venetië. Beide delen zijn telkens nogmaals onderverdeeld in kleinere hoofstukken, telkens van ongeveer dezelfde lengte.


titel

Naar de titel van het boek wordt twee keer verwezen: op p.158 voor het eerst (Maphio kondigde Angelo met veel tromgeroffel aan als ‘De Engel van Venetië’.) en de titel is ten slotte ook de titel van het allerlaatste hoofdstuk (p.230).


Geschiedenis

Naast het verhaal over de twee broers en hun persoonlijke geschiedenis, gaat het boek ook zeker en vast over één van de belangrijkste renaissancistische kunstschilders: Titiaan. We komen te weten hoe hij bekend is geworden en van wie hij de kneepjes van het vak heeft geleerd.

Het boek speelt zich af in Nantes (Frankrijk: deel 1) en Venetië (Italië: deel 2), tijdens de Renaissance (p.9: 20 mei 1518). De Renaissance is de periode na de Middeleeuwen en ontstond in Italië: daar geloofde men dat deze periode een ‘wedergeboorte’ was van de Klassieke Oudheid. We lezen over de opvattingen van de schilderkunst en de gangbare composities.

Omdat Piotto blind is, ‘zie’ je de sloppen, steegjes, grachten en kanalen niet, maar ruik, voel, hoor en proef je ze. Noëlla Elpers prikkelt de zintuigen van haar lezers.


Nog enkele historische gebeurtenissen die in het boek voorkomen:

de zwarte dood / de pest: p.26 (In dat kletsnatte najaar van 1510 overrompelde de ziekte ons nog voor het gerucht de ronde begon te doen: de zwarte dood had de stad bereikt!);

het verhaal van Johanna van Bourgondië: p.60 – 61 (‘Vandaag vertel ik jullie de tragische geschiedenis van hertogin Johanna van Bourgondië!’ zei hij plechtig).

de courtisanes in Venetië: p.133 (‘Wat is een courtisane?’ vroeg ik. ‘Een vrouw die haar gezelschap te koop aanbiedt, en soms ook haar lichaam. Van dat soort vrouwen zijn er duizenden in Venetië’;).


Verder lezen

Wie dit boek graag gelezen heeft en nog meer van Elpers wil ontdekken, kan ¡Dolores! en Vuurkraal lezen. Deze boeken sluiten mooi aan op het gelezen boek.



Rss_feed