Collectief Huisonderwijs voor Hooggevoelige Jongeren

 Mannaz School

Boeken Boetiek


view:  full / summary

Hertz

Posted by ANYK on July 2, 2017 at 7:55 AM Comments comments (1)


Het was een raar boek, vond ik.  Ik geraakte er eerst heel moeilijk 'in'.  Het ging traag, met heel veel detail en veel beschrijvingen.  En dat maakte het dan ook wel weer speciaal.  Het was een boek dat ik goed kon 'zien'.  En langzaam aan geraakte ik er wel in.  Blij ook dat het eens niet zo'n 'happy end' heeft.


Bespreking van - http://www.pluizer.be/kinderboeken-jeugdboeken/hertz

Dit zeer lijvige boek speelt zich af in het begin van de twintigste eeuw. Het begint in 1911 ergens in een havenstadje in het zuiden van Noorwegen als Finns vader, Johannes Revel, vertrekt op kabeljauwvangst. Finn is dan elf jaar. Finns moeder Tove is een begaafd pianiste maar publiek optreden voor vrouwen is in die tijd omstreden. Ze beperkt zich dus tot pianobegeleiding bij stomme films en optreden in de plaatselijke kroeg. Na drie jaar en 234 dagen (Finn heeft ze geteld) komt Johannes eindelijk thuis. Om toch wat inkomen te hebben, werkt Finn als bedeler voor de plaatselijke kruidenier en Tove geeft privélessen piano, o.a. aan de reder Christian Ulv. Ze zou ook andere diensten aanbieden maar dat wordt alleen gesuggereerd. "Ik heb je gemist", zegt Finn bij Johannes' terugkeer, maar die lijkt het niet te horen. Hij sluit zich op in zijn studeerkamer, gaat weg als Tove en Finn voor hem pianospelen. Finn verdenkt zijn vader ervan dat hij een volgende reis aan het voorbereiden is. Dat blijkt niet onterecht. Tove verzet zich, Johannes slaat haar. Later excuseert hij zich bij Finn: "Er zijn geen excuses voor het slaan van een vrouw." En hij bekent dat hij het varen en het onderweg zijn mist.

De rederij bouwt een schip, een ijsbreker: de Tor Viking. Als het schip aan zijn eerste reis gaat beginnen, valt de eerste stuurman weg. Christian Ulv komt Johannes vragen om hem te vervangen. Die is amper drie maanden thuis en Finn, ondertussen vijftien jaar, smeekt tevergeefs om mee te mogen. De Tor Viking is het eerste schip van de rederij dat met morse- apparatuur uitgerust is. Finn gaat dromen: "een apparaat dat onzichtbare golven uitzendt, en die golven dragen woorden. Zal het schip minder ver lijken, omdat iets onzichtbaars hen verbindt?" Voor zijn vertrek vertelt Johannes over zijn vader en zijn jeugd (p. 112). Na het vertrek van Johannes gaat Tove vaak 's nachts weg, reder Christian komt af en toe op bezoek. Finn bekijkt het met veel argwaan. Ondertussen komen de arbeiders in opstand tegen de uitbuiting, ze staken, de politie treedt hard op, er vallen doden. Niet veel later worden er schepen gekaapt.

Finn en zijn vriend Isaak, een straatjongen, gaan 's nachts vaak op rooftocht in de rijkeluishuizen: Finn is een meester in het sloten openen en Isaak is lenig als een kat. Isaak rechtvaardigt hun daden: "Breken wij in of houden zij ons buiten?" (p. 147) Ze breken ook in in de treinwagon waarin Aage, een jongen die bezeten is door fysica en scheikunde, zijn werkplaats heeft. Aage heeft een misvormd gezicht als gevolg van een mislukt experiment. Na enige tijd worden ze vrienden. Om het groepje te vervolledigen voegt ook Vanja, de dochter van de kasteelheer zich bij hen. De vriendschap tussen die vier jongeren is hecht. Finn denkt veel aan de radiozender die hij op het schip zag. Hij praat erover met zijn vrienden en Aage gaat een zender en ontvanger maken. Finn, Isaak en Vanja stelen de nodige materialen bij elkaar. Bij de beschrijving van het werkschema dat Aage volgt, had ik wel een tekening kunnen gebruiken.

Op een huisconcert bij Christian vraagt de schouwburgdirecteur Tove om een concert te geven in het theater. Tove krijgt steeds vaker hoestbuien en geeft daarbij ook bloed op. Op de rederij is het bericht binnengelopen dat de Tor Viking gezonken is. Finn weigert te geloven dat zijn vader dood is. Ondertussen is de zender klaar en Finn blijft berichten sturen aan Johannes. Op een nacht steelt hij de coördinaten met de ligging van de schepen van de rederij van Ulv. Op die gegevens krijgen ze wel reactie en de volgende dag wordt er een schip van de rederij Ulv gekaapt. Finn gelooft dat Johannes zich aangesloten heeft bij de kapers. Hij blijft de ligging van de schepen doorgeven, de sociale onrust speelt zich nu op zee af. Tove moet opgenomen worden in het ziekenhuis en Finn maant zijn vader aan om naar huis te komen. Omdat er geen antwoord komt op die vraag, wil hij met zijn vrienden zelf de zee op gaan in een kleine veerboot die ze hersteld hebben. Deze tocht loopt bijna fataal af. Na zoveel ellende eindigt het boek toch min of mee 'happy'.

Dit is een spannend boek, maar het had dunner gekund want er zitten heel veel beschrijvingen in van technische experimenten, landschappen, personages. Er worden veel thema's aangeraakt: vriendschap, sociale ongelijkheid, zeevaart, ouder- kindrelatie, discrimatie van vrouwen ... Op p. 108 staat over grutto's: "Ze verzamelen, ze vertrekken naar het zuiden, naar Nieuw-Zeeland of Australië". Het zijn niet de grutto's, maar de Noordse sterns die deze reis maken. Op p. 247 staat een taalslordigheid: "Hij sluit zorgvuldig de deur achter zich dicht". Maar de auteur vindt vaak treffende verwoordingen, bv. op p. 211: "Mensen die iemand verliezen hebben een plek nodig waar ze hun verdriet kunnen neerleggen." of p. 350 "Wie sterft laat alleen een herinnering achter, waar de tijd aan schaaft. De tijd schaaft een zware balk tot die het formaat heeft van een tandenstoker, en die plant hij in je hart als een eeuwige splinter". Beide uitspraken legt de auteur de oude grafdelver Andersen in de mond. Het boek is ingedeeld in zes delen, ingeleid door een symbool uit de elektro-mechanica; er is een verklarende woorden- en bronnenlijst. Dit is een boek voor doorbijters, maar het is zeer de moeite waard.




Dit is de auteur - Marleen Nelen


Dit is de website van de auteur - http://www.marleennelen.be/


Hier kan je een fragment lezen - http://www.marleennelen.be/marleen4/boeken/hertz.html



Tweede besprekeing door

door Jürgen Peeters

 

Het vooralsnog bescheiden oeuvre van de Vlaamse auteur Marleen Nelen bestaat uit psychologische romans, m.n. Maanlief (2008) en Nimf (2009) en historische verhalen, zoals haar debuut Duivelstocht (2007). Beide genres krijgen een evenwichtige uitwerking in Over zee (2010), Nelens voorlopige hoogtepunt. De roman werd bekroond met de Zoute Zoen, de prijs voor het beste manuscript, uitgereikt door uitgeverij Davidsfonds/Infodok. Na meer dan vijf jaar stilte en een overstap naar uitgeverij Querido is er nu Hertz, een lijvige adolescentenroman van meer dan 365 pagina’s.

Noorwegen, 1914. Johannes Revel, vader van de 14-jarige Finn, maakt ontdekkingsreizen per schip en doet onderzoek in verre contreien. Zijn observaties wil hij opnemen in een lijvige encyclopedie. Finns vader vertegenwoordigt wetenschap en feitenkennis, wat Finn erg bewondert. Tegelijkertijd is hij geïntrigeerd door fabels en zeemansverhalen, gebaseerd op een orale verteltraditie. Het zijn twee contrasterende visies, die Nelen knap in evenwichtig houdt. Dat geldt eveneens voor haar kleurrijke beschrijvingen van het boeiende tijdsgewricht. Met de bouw van een eerste brug krijgt de moderniteit voet aan wal in het verslapen vissersdorpje. Ingenieur Ulv introduceert dan weer grootse vernieuwingen op de scheepswerf. De fascinerende ontwikkelingen krijgen een sterk stilistisch equivalent: in trage, wijdlopige passages bericht de verteller over Finns opgroeien in een besloten omgeving, wat sterk contrasteert met de snelle, gevatte scènes over het vooruitgangsgeloof. De technische vernieuwingen en uitvindingen worden helder en gedetailleerd aanschouwelijk gemaakt.

Als zijn vader langer dan voorzien wegblijft, gaat Finn met zijn beste vriend Isaak uit stelen om het karige huishoudgeld aan te vullen. Maar Finn kan niet alleen maar rondstruinen; zijn moeder, Tove, heeft een grote toekomst als pianist voor haar zoon in gedachten. Na meer dan drie jaar keert Johannes terug van een tocht die hem tot in Amerika bracht. Die terugkeer krijgt niet geheel de aandacht die de verhaalwending verdient: het blijft bij een oppervlakkig portret, zonder enige emotionele geladenheid. Al gauw kiest Finns vader opnieuw het ruime sop, ditmaal met de Tor Viking. Via morse belooft hij contact te houden met het vasteland. Als Finn vervolgens wekenlang tevergeefs op een telegram moet wachten, besluit hij samen met de jonge wetenschapper Aage zelf een radio te bouwen. Als de Tor Viking vermist wordt en Finns moeder aan een geheimzinnige ziekte lijdt, besluit Finn om samen met Aage en Isaak zijn vader te gaan zoeken op zee.

Nog meer dan Over zee getuigt Hertz van Nelens stilistische evolutie. Tal van goedgekozen beelden en vergelijkingen, waarin de zee een fundamentele rol speelt, ondersteunen de sfeerschepping. Nelens invloed als fotografe blijkt uit de sterk beeldende, haast filmische stijl. Hertz is een verhaal over weemoed en onbestemd verlangen, waarin ook spannende scènes op een evenwichtige manier verwerkt worden. De levendige gesprekken ondersteunen het verhaalritme.

In die sterkte ligt ook meteen Nelens grootste zwakte. In tegenstelling tot Over zee, dat met een vloeiende golfbeweging geschreven lijkt, verliest Nelen zich te veel in uitgebreide beschrijvingen en trage, wijdlopige passages. Hertz is daardoor een overvolle roman geworden. Nelen integreert een keur aan motieven en verhaallijnen die elkaar met tussenpozen raken, maar geen overtuigend weefsel vormen. Enkele beloftevolle aanzetten uit het verhaalbegin krijgen niet de uitwerking die ze verdienen. Het resulteert in een vrijblijvend geheel, met gezochte wendingen en veel losse verhaallijnen.

Amsterdam : Querido 2015, 368 p. : ill. ISBN 9789045118802

Bron : http://mappalibri.be

Save

Alex en de dux van het zuiden

Posted by ANYK on May 5, 2017 at 8:35 AM Comments comments (0)


Ik heb er van genoten, van Alex en zijn reis.  Vond het heerlijk om een boek te lezen waar zoveel pegan elementen in voorkwamen.  Wel was ik een beetje teleurgesteld toen ik zag dat het tweede deel nog niet uit was.  Jammer.


Bespreking van http://www.14werkstukken.simpsite.nl/alex-en-de-dux-van-het-zuiden


Inleiding

Alex en de Dux van het Zuiden is geschreven door Ellis Flipse. Ellis Flipse is de zus van de vriendin van mijn vader, dat is dus wel grappig. Het boek is dit jaar uitgegeven en er is dus nog maar één druk, de eerste. Het boek telt 256 bladzijdes. Dit is het eerste boek over Alex het tweede boek gaat “Alex en de Piraten van Adiran” heten.


Samenvatting

Alex woont bij zijn vader in Atiqa aan de onderkant van de Witte Bergen. Hij heeft een goede vriend: Janus, die is alleen verdwenen. Haron, de vader van Alex, is overleden, toen dat gebeurde was hij erg geschrokken van de bloedrode ogen van zijn vader. Na het overlijden van zijn vader, trekt Alex met vido, zijn hond, de Witte Bergen in, om Janus te zoeken. Als hij Janus vindt bij de Farrings wordt hij zelf ook opgesloten. De Dux van het Zuiden (een heerser over een stuk van het land) stuurt Belva, zijn pleegdochter, om Alex te halen. Na een zoektocht vindt Belva hem bij de Farrings. Alex is zonder dat hij zich daarvan bewust is belangrijk voor het land. Belva bevrijdt de gevangen en gaat met Janus en Alex naar het huis van Alex. Belva kan niet praten, maar schrijft dat Alex met haar mee moet en ze neemt ook een zwaard mee. Belva brengt Alex en Janus bij Hyron, de Dux van het Zuiden. Alex krijgt een visioen waarin zijn vader verteld dat Hyron moet opschieten. Alex, Belva en Janus wordt verteld dat Alex een duider (magiër) is. Hyron verteld aan Alex dat Haron niet zijn vader is en dat Hyron en Haron broers zijn. Alex gaat in de leer bij de bewaarder van kennis, Scentia en leert daar wat van het duiden. Janus en Belva gaan op pad om uit te zoeken wat er met de Farrings is. Volgens Hyron zou hun gedrag niet kloppen want normaal zouden ze van kinderen houden. Er zouden duistere krachten actief zijn. Alex krijgt een visioen dat zijn vrienden in gevaar zijn, stopt met leren en gaat ze redden. Door samen te werken met Sjonter, een Farring, helpen ze veel mensen van de betovering af. Ze vluchten en komen in een dorp waar ze vragen daar hulp om ook de andere mensen te bevrijden. De Jakaro (ook een magiër) waar ze dat eerst mee moeten overleggen stemt in. Het is Alex opgevallen dat hij hier geen energienetwerk ziet zoals normaal. Hij vertelt dit aan de Jakaro. Sjonter krijgt de opdracht om met het dorp de andere mensen te gaan bevrijden. Alex, Janus en Belva moeten mee naar een geheime grot. Onderweg zorgt de Jakaro ervoor dat Belva haar stem terug krijgt. Belva moet bij de grot de wacht houden. De Jakaro roept andere Jakaro’s op en ze doorbreken een energieschild. Het zwaard dat bij Alex altijd thuis hing is nu van Janus en hij komt er achter dat dit het wapen is waarmee hij moet helpen het energienetwerk goed te zetten. Samen met Alex lukt het en ze gaan naar de uitgang van de grot. Daar heeft Belva het druk met helpers (de Farrings die Kalkar de kwade magiër volgen). Janus helpt haar de helpers te verslaan. Alex leert van de Jakaro nog hoe je een schild maakt voor je zelf en anderen.


Hoofdpersoon en bijpersonen

Alex is de hoofdpersoon in dit boek. Hij is een moedige en aardige jongen. Hij heeft in het begin altijd gewoont bij Haron de broer van Hyron. Alex komt er achter dat hij een duider is (magiër).


Haron

Degene die de vader van Alex speelt, broer van Hyron.  Aardige, maar voorzichtige, mysterieuze man.


Hyron

De Dux van het Zuiden, broer van Haron. Aardige, open man.


Belva

Een strijdster uit Orieën, werkt bij Hyron, had eerst geen stem. Aardige, stoere meid.


Janus

Vriend van Alex, de drager van het zwaard van de beschermers van Olan. Aardig maar brutale jongen. Zijn favoriete uitspraak is Knollenbagger.


Sjonter

De jongen die Alex tegenkomt als hij Belva en Janus wil helpen, Farring. Aardige handige jongen.


Santi

Jakaro (magiër). Ontmoet Alex in een dorpje en helpt hij het energienetwerk goed te zetten, leert Alex een schild maken voor zichzelf en anderen, helpt Belva aan haar stem. Mysterieuze maar aardige vrouw.


Scentia

De bewaarder van kennis, leert Alex uit boeken het duiden. Mysterieuze maar aardige man

 

Olan

Olan was vroeger de Koning van Atiqa. Goede man


Helpers

De Farrings die Kalkar volgen met zijn kwade plannen. Zij kunnen mensen een slot geven door ze in de ogen te kijken. Slechte mensen


Kalkar

De vroegere slechterik, verslagen door Olan. Slechte man


Tijd en plaats

Dit boek speel zich af in Atiqa.

Er staat nergens iets van een datum, maar ik denk dat het allemaal in zo’n jaar afspeelt. Verder is het ook niet gezegt in wat voor tijd het allemaal afspeelt, maar er is geen apparatuur en er zijn magiërs. Als je daar in gelooft zou je kunnen zeggen dat het lang geleden is. Wel konden ze schrijven en lezen en smeden.


Titel

De titel van het boek: “Alex en de Dux van het Zuiden” verwijst naar de hoofdpersoon en een bijpersoon die een belangrijke rol speelt.

Als ik zelf een naam aan het boek zou mogen geven zonder de naam van de hoofdpersoon te gebruiken zou ik het: “Duiden” noemen.


Beoordeling

Ik vond dit een super leuk boek, omdat het spannend word gemaakt. Ik hou ook erg van dit soort boeken met fantasie en magiërs. Als ik later zelf een boek zou schrijven zou ik het leuk vinden om het in zo’n soort stijl te schrijven. Ik heb het boek in één lang weekeind uitgelezen en ben dinsdag toen we weer naar school moesten begonnen met het maken van een boekverslag. Ik ben erg benieuwd naar de andere delen die er nog komen.




Toen Faas niet thuiskwam

Posted by ANYK on April 21, 2017 at 11:45 AM Comments comments (0)


Dit is een boek waar ik van hou.  Een brok emotie.  Meeslepend en echt.


Bespreking van - http://www.leesfeest.nl

Sommige kinderen zijn al volwassen voordat ze ooit kind zijn geweest. Door omstandigheden worden ze gedwongen zich sterk op te stellen. Over dit thema zijn al heel wat jeugdromans verschenen. Maar zelden waren ze zo nuchter en puur als 'Toen Faas niet thuiskwam' van Martha Heesen.


Faas is het jongere broertje van Peter. Faas gaat graag alleen op stap. Soms blijft hij hele dagen weg of doet er uren over om van school naar huis te komen. Peters moeder vindt Faas bijzonder, hij heeft die uitstapjes nodig om zijn creativiteit te stimuleren. Faas schildert namelijk alles wat hij ziet. Vader heeft meer moeite met de aparte gewoonte van Faas. Hij maakt zich altijd zorgen en weet niet goed hoe hij met zijn jongste zoon om moet gaan. Voor Peter is het lastig, omdat hij altijd degene is die zijn broertje moet gaan zoeken.


'Toen Faas begon met zoek zijn, was hij acht. We waren aldoor in paniek omdat hij nog zo klein was, maar van moeder mochten we niet kwaad op hem worden, en het vooral niet over 'weglopen' hebben. Het was geen weglopen, vond zij. Faas moest nu eenmaal overal gaan kijken, alles verkennen, alles bestuderen. Het leek soms wel of ze dacht dat de dingen pas bestonden wanneer Faas ernaar gekeken had en ze had uitgetekend.'


Als de moeder van Peter en Faas overlijdt, blijven ze alleen achter met hun vader. Alledrie moeten ze hun verlies zien te verwerken. Het lukt ze alleen niet om het met elkaar te delen.


'Toen Faas niet thuiskwam' beschrijft maar één dag. Het is de dag nadat Faas weer eens weg is gelopen en de hele nacht niet thuis is gekomen. Als hij eenmaal thuis is, sluit hij zich op in zijn kamer. Peter zit dan met zijn vader, die zich gedraagt als een zombie, en zijn broertje die niet van zijn kamer wil komen. Peter heeft er zijn missie van gemaakt zijn vader en broertje weer bij elkaar te brengen en het verdriet te laten delen.


Martha Heesen geeft op een hele mooie manier een kijkje in het leven van Peter. Zonder clichés of overdreven emoties. Door de ingetogenheid van Peter voel je je extra met hem verbonden. Je kijkt mee in zijn herinneringen van de laatste jaren en begrijpt wat hij voelt en wat hij graag wil. Al is Peter pas dertien, toch lijkt hij de enige die nog logisch na kan denken.


Als aan het einde van het boek Peters vader Faas in de armen sluit, gaat je hart uit naar Peter, want wie troost hem? Heel knap dat Heesen je in 84 bladzijden zo mee kan laten leven met deze bijzondere jongen.


Geri.



Tweede bespreking van deleeswelp.be

Martha Heesen heeft een nieuw portret toegevoegd aan haar galerij van piekerende beredderende, maar innemende ikfiguren. Na Stoffel, Hans, Adam, Arend, Roelien, Staf, Stella en Stazie is het met Toen Faas niet thuiskwam Petrus' beurt om te bemiddelen tussen vreemde, zeg maar extravagante medespelers. Op die cruciale dag waarop hij terugblikt, zijn dat zijn ontredderde vader en zijn al even ontredderd elfjarig broertje Faas.


De bevreemdende sfeer beheerst van bij aanvang Petrus' verhaal. Terwijl hij en zijn vader in de keuken tegen mekaar zitten aan te kijken, zijn zowel de afwezige moeder als de afwezige Faas nadrukkelijk aanwezig. Naar gewoonte zegt Martha Heesen niet wat er met hen aan de hand was of is. Haar stijl, die ieder nieuw boek [lees meer] tot een geschenk maakt, is op suggestie gebouwd, op het langzaam samenstellen van de puzzel. Zij neemt de tijd om verschillende lagen in het verhaal aan te boren én de lezer met mondjesmaat toegediende informatie nieuwsgierig te maken. Zo werd Toen Faas niet thuis kwam het indirecte relaas van een rouwverwerking, het herkenbare relaas van een moeizame gezinsrelatie, het inleefbare relaas van een groeiend zelfbeeld en eigenlijk nog zoveel meer.


De structuur onderbouwt die gelaagdheid. De verteltijd beslaat één dag, de dag die volgt op een bijzonder lange dwaaltocht van Faas. In die tijd rent Petrus wanhopig tussen de zolder waar hij zijn vader uit zijn moedeloze lethargie probeert te halen en de kamer van Faas bij wie hij al even wanhopig probeert door te dringen. Zijn vader dwingt hij letterlijk van uur tot uur om een grote zolderopruiming te houden. Die opruiming is slechts een drogreden, een metafoor voor het schoon schip maken na de dood van zijn vrouw. Een tabula rasa die moet helpen om het leven opnieuw aan te vatten. Zijn broertje, die totaal verwilderd is thuisgebracht, benadert hij behoedzamer. Aan de hand van flashbacks brengt hij het vreemde gedrag van zijn broertje en de speciale relatie tussen Faas en zijn moeder in kaart. Dank zij die inleving in Faas en zijn moeder kan Petrus Faas ten slotte naar zijn vader leiden. Structureel gezien doorkruist de brede, vertelde tijd om het andere hoofdstuk de minutieus opgebouwde verteltijd.


Zoals zo vaak bij Heesen is de ikpersoon niet de spil van het verhaal. De eigenlijke hoofdfiguur is Faas, zijn negenjarig broertje. Hij verdwijnt om de haverklap om dingen uit te zoeken op de gevaarlijkste plekken, hij tekent wat hij gezien heeft vanuit de gevaarlijkste perspectieven, hij filosofeert eindeloos met zijn moeder over 'de dingen'. Hij is 'anders' zegt zijn moeder vertederd, een 'dromer', met 'maanogen' zoals de hare. Maar voor zijn vader is hij 'een dwaalgast', met wie hij een moeizame relatie heeft. Bij elke verdwijning is het Petrus die hem terughaalt omdat hij alleen precies aanvoelt waar hij kan zijn. Zijn relatie met Faas is ambivalent: hij vervloekt hem ("ik wenste dat hij nooit geboren was") en hij is doodongerust over hem (" 'Smerige rotbeesten', riep ik, 'wat hebben jullie met Faas gedaan?' ") en het maakt hem ongelukkig. Tijdens zijn terugblik laat hij haarfijn zijn positie in het gezin aanvoelen: hij is de vanzelfsprekende rots, de steun voor de vader, maar tegelijkertijd het 'ondermaatse watje', een modelzoon waar je eigenlijk geen rekening mee hoeft te houden. Zijn moeder, met wie hij nochtans geen slechte relatie heeft, gebruikt hem vooral in functie van Faas.


De 'langste dag' van Petrus' leven volgt op een bijzonder lange nachtelijke dwaaltocht van Faas, een nacht waarin er geen moeder meer was op hem op te vangen en waarin de wanhopige en moedeloze vader de kracht er niet toe had. Petrus observeert, probeert opnieuw te bemiddelen en te begrijpen en ondertussen voelt de lezer hoe zijn angst en woede gelijke tred houden. Uiteindelijk weigert hij nog verder de dupe van het verhaal te zijn. Hij zet zich af van zijn steunzoekende vader en wil 'Petrus' in plaats van het kinderlijke 'Petroesjka' genoemd worden. Tegenover zijn broer werpt hij alle begripvolle behoedzaamheid af: in een gevecht toont hij zich de meerdere en hij dwingt hem tot een confrontatie met zijn vader.


Het is bijna niet te vatten hoe zeer Martha Heesen zich in die vreemde jongetjes kan inleven en hoe haarfijn ze hen kan portretteren. Zonder zweverige, al te beschrijvende taal, zonder overmatig beeldgebruik, maar helder en gevoelig. Bovendien benadert ze de thema's verdriet en gezinsrelaties op een originele en serene manier. Ze schrijft herkenbaar voor jongeren en haar taal is rijk genoeg om volwassenen te blijven boeien. Martha Heesen won in 2000, 2001 en 2002 een Zilveren Griffel. Voor mij is Toen Faas niet thuiskwam een gouden bekroning waard. [Jet Marchau]

Copyright (c) Vlabin-VBC2003Bron: http://www.deleeswelp.be


Dit is de auteur Martha Heesen

Hier kan je meer lezen over haar - https://nl.wikipedia.org/wiki/Martha_Heesen

En hier ook - http://jeugdliteratuur.org/auteurs/martha-heesen




Gewist

Posted by ANYK on April 20, 2017 at 4:50 AM Comments comments (0)


Goh, waar moet ik beginnen? 
Ik had een beetje een rare relatie tot dit boek.  Meestal vlieg ik door mijn boeken, zeker als eenverhaal me echt grijpt.  Dat deed 'gewist' niet.  Maar toch kon ik het ook niet aan de kant leggen.  Het kostte me veel moeite om in de 'sfeer' van het verhaal te komen.  Na een paar bladzijden dacht ik, 'weg ermee', maar toch nam ik het iedere keer weer op om door te lezen.  Want het verhaal is wel OK. 

Ik laat het je dus zelf maar ontdekken.  Het is in elk geval geen boek wat ik een tweede keer zal lezen.  Voor mij is het eerder een super verhaal dat door een anders schrijver in een andere stijl mag uitgewerkt worden en dan wordt het vast WOW.


Bespreking van De leestafel:

Marco Kunst heeft al wel meer geschreven maar dit is zijn debuut als kinderboekenschrijver. Een zeer geslaagd debuut mag ik wel zeggen! Een modern sprookje, en tegelijk een lekker spannend avonturenverhaal. Het is science-fiction.


Het speelt in een tijd ver na de onze, mensen wonen in een enorme Stad, met een enorme muur eromheen, en alles wordt geregeld door de Centrale Computer. Mensen zijn altijd vrolijk, ze kennen geen pijn, als ze 50 worden, worden ze gerecycled; ze hebben geen last van vervelende weersomstandigheden, dieren kennen ze niet, alleen sterk gecultiveerde planten. Hun eten komt uit voedselpakketten.


"Sig vond het hele idee dat je iets zou eten wat aan een plant groeide weerzinwekkend. Eten kwam uit voedselpakketten en die werden door de Stad gemaakt, in steriele raffinaderijen, op basis van elementaire korrels. Zo was het zijn hele leven geweest en dat wilde hij graag zo houden. Stel je voor: iets opeten wat hier zomaar in het wild groeide! Aan aan plant!"


In de Stad zijn geen ziektes en er is ook geen misdaad. Mensen die niet in het straatje passen worden "gewist" en buiten de muren gedropt. Iemand wissen wil zeggen dat niemand meer weet dat ze bestaan hebben, inclusief zijzelf. Buiten de Stad dwalen ze doelloos rond in enorme vuilnisbelten, waar ze hun kostje bij elkaar scharrelen.


Een jongen van 15 belandt per ongeluk buiten de muren... Sig wordt door robots gemaand zich te melden, hij beseft dat hij dan ook gewist zal worden en dat wil hij niet. Hij weet zich te verbergen en ontmoet een ander, die net als hij, niet gewist, buiten de Stad leeft. Deze Plijster is al 75 jaar, en woont al bijna 50 jaar buiten de muren. Sig is verbijsterd door alles wat hij ziet.


" Wat deed hij in deze vreemde wereld? Wie was hij? De jongen die in de Stad gewoond had. Sigma-fi-alpha-277, bestond niet meer. Gewist uit de archieven van de Stad, gewist uit de gedachten van zijn vroegere vrienden, zelfs weggevaagd uit de harten van zijn vader en moeder. Alleen hijzelf herinnerde zich die jongen nog, maar het leken herinneringen die er nauwelijks toe deden. Een verleden waar je niets aan had, dat alleen maar pijn deed"


Plijster vertelt hem over een leven dat aantrekkelijker moet zijn dan het vlakke bestaan dat helemaal in handen is van de Computer, Hij wil dat de Computer naar hem luistert en de Stad openzet om er vrij in en uit te kunnen gaan. Sig en Plijster gaan samen op avontuur, op reis door Bos, door Produktie, over vuilnisbelten klauterend, naar Kennis, waar behalve de Centrale Computer ook het Archief is, en het Museum. Als Plijster er niet meer is, heeft Sig toch nog diens dagboek, en hij ontmoet Hork, een gewiste...


Naarmate hij dichterbij de Computer komt waar hij wil gaan vragen of hij -zonder gewist te worden- terug mag, begint de twijfel te knagen: wil hij nog wel terug in de Stad?


Het is een ongemeen spannend boek, en als je wilt kun je er ook nog wijze lessen uit halen (is technologie wel zo goed? Wat is een mens eigenlijk?) Avontuur, verrassingen, goed geschreven, grappige vondsten, wat wil je nog meer?



Tweede bespreking van fantasywereld.nl

‘U bevindt zich in verboden gebied. Op deze overtreding volgt sanctie 2-f: volledige historische uitwissing. Uw identiteit wordt bij dezen gewist, zowel in deze unit als elders in de Kringloop. Al uw bezittingen, inclusief uw lichaam, zullen hernieuwd in de Kringloop worden opgenomen en iedere herinnering aan uw bestaan in mens en machine wordt gewist. U dient zich te begeven naar het dichtstbijzijnde kringlooppunt, alwaar u zult worden opgeheven. De Stad dankt u vriendelijk voor uw medewerking.’


Sigma-fi-alpha-277, of Sig, wordt geschept door een reinigingsrobot terwijl hij stiekem de rails in het metrostation oversteekt. De robot gooit hem buiten de Stad op een vuilnisbelt, maar het is voor burgers ten strengste verboden om de Stad te verlaten. Dit is ook niet nodig, want iedereen is er gelukkig. De Centrale Computer (CC) zorgt ervoor dat iedereen het naar zijn zin heeft en niets tekort komt. De Stad is geheel zelfvoorzienend, alles wordt gerecyled en hergebruikt. Criminaliteit bestaat niet, en als iemand het toch in zijn hoofd haalt om iets illegaals te doen wordt deze persoon zonder pardon gewist en uit de Stad gesmeten. Er zitten dan ook geen poorten of deuren in de stadsmuur, alleen kleine gaatjes voor robots die naar de vuilnisbelten moeten.


Personages

Zo gebeurt het dat Sig er opeens helemaal alleen voor staat: zijn ouders zullen zich door de Centrale Computer niet meer herinneren dat ze een zoon hebben. Sig heeft nog nooit voor zichzelf moeten zorgen en heeft nog nooit verdriet of angst gehad. Hij zou het liefst weer terug de Stad ingaan, maar hij wil niet gewist worden. Welk nut heeft het leven nog?


Gewist heeft een wat trage start, maar is vermakelijk, spannend en zet je aan het denken.


Gelukkig ontmoet hij Plijster, iemand die al jaren op de vuilnisbelt leeft. De beste man is zo gek als een deur, maar leert Sig waar hij eten en drinken kan vinden. Hij leert hem ook op te passen voor ‘vlogen’, de vliegende robots die in dienst zijn van de Stad, en hoe hij ze moet uitschakelen. Samen besluiten ze op reis te gaan, in de hoop een oplossing te vinden. Ze moeten de CC ervan zien te overtuigen hen weer op te nemen in de Stad. Maar hoe verder ze komen, hoe minder zeker ze ervan worden dat ze weer in de Stad willen wonen.


Verhaal

Het verhaal begint langzaam en het duurt een tijd voordat je Sig aardig gaat vinden. Het is immers een verwend stadsjochie die nog nooit een poot heeft moeten uitsteken, en dat is eraan af te lezen. Als het verhaal eenmaal op gang komt, zie je hoe hij zich ontwikkelt tot een onverschrokken en slimme jongeman. In de Stad bestaat alleen geluk, geen andere emoties. Aan het begin verlangt Sig dan ook terug naar het gelukkige leven, zonder zorgen en moeilijke vragen. Maar tijdens zijn reis leert hij zelf na te denken en ervaart hij meer dan hij voor mogelijk hield. Hij stelt zichzelf opeens kritische vragen: is altijd gelukkig zijn wel fijn? En waarom is het verboden om de Stad uit te gaan.


Het verhaal transformeert van een wat slome vertelling naar een filosofisch betoog, waarbij de lezer wordt aangemoedigd om zelf mee te denken en een mening te vormen. Dat deze ethische beschouwing er is zonder dat het vervelend wordt, is op zijn minst wonderbaarlijk. Het is zelfs tot op het einde spannend en het is dan ook een hele klus om dit boek niet in één ruk uit te lezen. De beschrijvingen van de omgeving en de beesten die Sig en Plijster tegenkomen zijn komisch en herkenbaar. Dit maakt het gemakkelijk om je in te leven in het verhaal. Ook is er in het boek een kaart van de Stad en het land eromheen.


Conclusie

Gewist is een boek dat opnieuw is uitgegeven, en dat is het zeker waard. Het is vermakelijk, spannend en het zet je aan het denken. Sig ontwikkelt zich van een simpele pummel tot een echte avonturier, waarbij je als lezer toch wel van hem gaat houden. Tel daarbij op dat ik eigenlijk helemaal niet van science-fiction houd, en je hebt een juweeltje in handen.




Dit is de auteur Marco Kunst


Dit is de website van de auteur - https://marcokunst.wordpress.com/


Hier kan je lezen waarom hij Gewist schreef: - https://marcokunst.wordpress.com/2013/06/17/waarom-schreef-ik-gewist/


Meedogenloos

Posted by ANYK on February 26, 2017 at 12:15 PM Comments comments (0)


Bespreking van http://www.boekielezen.nl

De vijftienjarige Isra is plotseling verdwenen, samen met haar vriend Mo. Haar schoolvrienden Lieke en Lukas zijn doodongerust. Terwijl de politie denkt dat de twee vrijwillig naar Syrië zijn gereisd om te vechten in de oorlog daar, geloven Lieke en Lukas daar niets van. Omdat de politie niets doet, vragen zij hulp aan misdaadjournalist Simon van der Pol. Het verhaal wordt om de beurt verteld door Isra, Lieke, Lukas en Simon. In het begin lijkt het er inderdaad op dat Isra tegen haar zin in Syrië is.

 

Aan het eind van het boek blijkt dat Isra volledig achter de gewapende strijd staat, en is zij degene die er voor zorgt dat haar twijfelende vriend wordt opgeblazen in een zelfmoordaanslag. Eenmaal ”gered” door de misdaadjournalist (die daarbij zelf het leven laat in een onthoofding) gaat ze jongeren uit Nederland naar Syrië smokkelen. Ze legt het allemaal precies uit, met een trotse ondertoon. Zo eindigt het boek. Er is geen kanttekening.

 

Ik heb er moeite mee. Voor mijn gevoel zorgt dit voor een romantisering van IS-strijders en de gruweldaden waar ze verantwoordelijk voor zijn. Voorbeeld is het feit dat de hoofdpersoon een meisje is dat hetzelfde wordt behandeld als de mannen, terwijl meisjes niet veel te zeggen hebben bij IS (understatement). Het lot van Mounna uit De bruid is veel waarschijnlijker. Ik wil er niet voor pleiten om bepaalde onderwerpen te verbieden voor een thriller, maar ik vind wel dat er onderwerpen zijn die je genuanceerd moet benaderen. En natuurlijk hoeft niet alles echt gebeurd te (kunnen) zijn, maar je hebt wel enige verplichtingen als je een bestaande oorlog als onderwerp voor je boek kiest.



Sarike Roest

Het is altijd lastig om een actueel boek te schrijven, omdat de ontwikkelingen je soms inhalen. Tardio schrijft wat betreft een boek dat veel jongeren iets leert over het conflict in Syrië. Dat is prijzenswaardig.

 

Voor mijzelf mist het boek een aantal belangrijke dingen om écht goed te zijn. Het verhaal wordt vanuit verschillende personages verteld, waardoor je vanuit verschillende kanten het verhaal leest. Dit heeft als voordeel dat Tardio haar verrassende epiloog kan toevoegen, maar als nadeel dat er weinig diepgang komt in de personages: Het verleden van Elaine en Simon, de relatie van Lukas en zijn ouders, het vriendengroepje Inge en Sarah dat een gruwelijke hekel heeft aan Isra.

 

Daarnaast vind ik het goed bedacht dat Isra in de epiloog niet geheel blijkt te zijn wie ze is. Ongeloofwaardig vind ik het echter wel. Hoe kan het dat Sarah en Inge haar wel doorzien, maar Lukas en Lieke zich zo laten bespelen? Dat strookt niet met de daden die Tardio haar hoofdrolspelers eerst toedicht.

 

Een actueel onderwerp als IS leent zich misschien gewoon niet zo voor een thriller, maar meer voor een psychologische jeugdroman. Jammer, want na haar vorige werk keek ik erg uit naar nieuw materiaal.


 

 

Francine Maessen

Het bijzonderste aan dit boek is toch wel de onverwachte epiloog, al vraag ik me wel af of alle jongeren die wel lezen (ik kan me voorstellen dat ze al denken dat ze het boek uit hebben en het wegleggen). Dit slot is ijzersterk, en dat is misschien wel jammer want daardoor steekt ineens de rest van het boek er misschien wat slapjes bij af. De passages van Isra waren soms een beetje moeilijk te volgen maar die chaos komt misschien juist het boek ten goede.


Dit is de auteur Tatasza Tardio


Dit is de website van de auteur - https://www.nataszatardio.nl/

Zij is ook de auteur van Moordvrienden wat wij hier ook besproken hebben - https://www.nataszatardio.nl/boeken/moordvrienden



Codenaam Coco

Posted by ANYK on February 19, 2017 at 11:00 AM Comments comments (0)

OMG OMG OMG IK heb er weer een te pakken.  Na twee 'redelijk OK' boeken, is dit weer een schot in de roos.  Verbazingwekkend.  Want ik heb het niet zo op boeken over de oorlog.  Al was 'The Boy in the Striped Pijamas' daar een uitzondering op.

Dit boek grijpt je zo hard aan.  Snotterallert eerste klas.


Bespreking van https://www.hebban.nl/recensies/marloes-otten-over-codenaam-coco

 

“De vraag is niet of ze gepakt wordt, maar wanneer” de achterkant van het boek Codenaam Coco belooft genoeg: het wordt een spannend verhaal! Carmen Reid maakt die verwachting gelukkig helemaal waar. Haar nieuwste boek gaat, in tegenstelling tot haar andere boeken, over de Tweede Wereldoorlog. Met Codenaam Coco geeft Reid een verzetsstrijder een stem.

 

Nicole is vijftien wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Ze woont in Brussel en al snel komt ze op het idee om bij het verzet te gaan. Het is niet de bedoeling dat de Duitsers zomaar overwinnen, zij wil tegenwerken. Vanaf dat moment weet ze ook dat ze het misschien niet gaat overleven. Voor haar is niet de vraag of ze gepakt wordt, maar wanneer ze gepakt wordt. In het begin krijgt ze wat simpele opdrachten, die soms nog best gevaarlijk zijn. Al snel worden de opdrachten moeilijker. Op een dag krijgt ze de opdracht samen met een paar andere verzetsstrijders een station op te blazen. Ze moeten het station opblazen, omdat daar verschillende Duitse soldaten zijn, op weg naar Duitsland. In de eerste instantie moet dit ’s nachts, maar dan wordt de treinrit vervroegd en moeten ze het station midden op een dag opblazen. Gaat dit wel goed?

 

Codenaam Coco zit boordevol spannende gebeurtenissen. Van de dag dat Nicole bij het verzet zit, krijg je diverse verzetsacties voorgeschoteld. De ene gebeurtenis nog spannender dan de andere gebeurtenis. Reid weet de acties van het verzet zo goed te beschrijven, dat het lijkt of je deelnemer bent: je strijdt mee! Vanaf het moment dat Nicole gepakt wordt, verandert de toon in het boek een beetje. Dat maakt het verhaal zeker niet minder mooi: als lezer blijf je meeleven met Nicole.

 

“Maar ik loop verder. Elke stap brengt me dichter bij huis, zeg ik tegen mezelf. Keer op keer hehaal ik de woorden die oma en ik, zo lang geleden al, op de radio hoorden. De woorden van Sir Winston: “Geef nooit, nooit, nooit, nooit op.” De schrijfstijl van Reid is indrukwekkend! Ze weet Nicoles gevoelens zo in woorden te vangen dat je haar begrijpt en met haar mee kunt voelen. Af en toe maakt ze een slippertje en beschrijft ze net iets té veel, maar dit mag de pret niet drukken.

 

Reid geeft Nicole een portie doorzettingsvermogen waar je u tegen zegt. Wie kan er nou niets leren van de manier waarop Nicole doorzet? Juist die doorzettingsvermogen zorgt voor een boeiend verhaal. Nicole plaatst zichzelf heel bewust in moeilijke en gevaarlijke situaties en daarmee maakt ze het je moeilijk te stoppen met lezen. Want zeg nou zelf? Natuurlijk wil je weten of ze de sabotageactie goed heeft doorstaan! Toch?

 

Codenaam Coco is dan wel niet het eerste boek over de Tweede Wereldoorlog, en ook niet het tweede, het derde, het tiende of het honderdste, deze auteur heeft laten zien dat nog lang niet alles uit de Tweede Wereldoorlog beschreven is. Door Nicole in het verzet te plaatsen, maakt ze van een bekend verhaal een nieuw verhaal. Door haar prachtige schrijfstijl maakt ze je lotgenoot van Nicole. Ze gaat nog een stapje verder: je wordt zelf een verzetsstrijder. “Jullie zijn in concentratiekamp Ravensbrück aangekomen. Niemand van jullie zal terugkeren naar huis. Jullie zullen je familie nooit meer zien. Jullie zullen hier werken tot je erbij neervalt.” Of toch niet…?



Hier kan je meer lezen over de auteur Carmen Reid

Een weeffout in onze sterren

Posted by ANYK on February 15, 2017 at 8:15 AM Comments comments (0)



Bespreking van lees-wijzer.be

 

 

 

Hazel is een 16-jarig meisje met kanker. Was er niet een experimenteel medicijn, dan zou ze waarschijnlijk 3 jaar geleden al gestorven zijn. Door deze kuur heeft ze tijd bij gekregen. Hoeveel weet niemand. Omdat haar ouders en de dokters bang zijn dat ze door deze onzekerheid depressief zal worden (of het misschien al is), wordt ze verplicht naar een praatgroep met andere kankerpatiënten te gaan. Eigenlijk wil ze dat helemaal niet, en neemt ze ook niet deel aan de gesprekken, ze is er omdat ze er moet zijn.

Tot op een dag Gus meekomt met een van de andere leden van de groep. Gus heeft zelf een been verloren aan kanker, maar is wel in remissie. Om een of andere reden die Hazel zelf niet helemaal kent, maakt Gus een enorme indruk op haar. Eigenlijk worden ze verliefd op elkaar, maar Hazel wil niet aan de verliefdheid toegeven omdat ze niemands 'tijdbom' wil zijn. Uiteindelijk blijken hun gevoelens voor elkaar te sterk en geven ze er toch aan toe. En dan is het Gus die hervalt en uiteindelijk sterft aan kanker.

 

Het verhaal wordt verteld door Hazel, die van in het begin duidelijk maakt dat ze er niet een typisch 'meisje met kanker'-verhaal van wil maken. Ze wil eerlijk over haar gevoelens vertellen en maakt van in het begin duidelijk dat ze niet wil behandeld worden als kankerpatiënt, maar wel als Hazel. Door dit standpunt te kiezen, maakt John Green het voor de lezer veel makkelijker om zich in het personage en het verhaal in te leven. Het is niet het zoveelste verhaal over iemand die vecht tegen kanker, het is het verhaal van een meisje dat best echt bestaan kon hebben, zonder iets te idealiseren. En een verhaal zoals wellicht veel kankerpatiënten het graag verteld wil zien. Want iedereen is meer dan wat de buitenwereld op het eerste gezicht ziet. Patiënten zijn meer dan hun ziekte.

Op deze manier is het ook makkelijker voor de lezer om te begrijpen dat alles relatief is, en dat voor Hazel kanker hebben niet haar grootste probleem is. Zij is bijvoorbeeld meer bezorgd over hoe haar ouders met de situatie omgaan en hoe ze dat zullen doen eens ze er niet meer zal zijn.

 

Veel jongeren zullen dit verhaal kennen via de gelijknamige film. Dat het ook fijn is om een boek te lezen nadat je de film gezien hebt vertelt Barbara. Dit boek heeft voor haar om nog andere redenen een heel bijzondere betekenis. Lees verder !

 

Een weeffout in onze sterren zou ik echt aan iedereen aanraden. Zelf heb ik – tegen al mijn principes in – eerst de filmversie gezien, daarna pas de Engelse versie gelezen, en daarna de Nederlandse vertaling. De film heeft me al in de filmzaal helemaal omvergeblazen. De schrijver slaagt er goed in om een zware materie (terminale kanker) te verwerken in een verder alledaags ‘boy-meets-girl’-verhaal. Dat is toch een lastige evenwichtsoefening, die meestal werkt door de dosis humor in het boek en door het ijzersterke hoofdpersonage Hazel. In het begin van het verhaal was ik helemaal niet zo gewonnen voor het mannelijke hoofdpersonage Gus, maar dat is ook in de loop van het verhaal omgeslagen.

Ik herkende ook een stukje van mezelf in Hazel, aangezien ik zelf met een handicap leef. De beperkingen die Gus en Hazel ondervinden zijn me niet zo vreemd. Aangestaard worden, je zorgen maken om littekens, soms ook maar even ‘gewoon’ willen zijn,… Ik heb het ook allemaal wel eens gehad. Bovendien, en dat is natuurlijk volledig persoonlijk, droom ik ook al jaren van Amsterdam. Toen de film die richting uit ging, was de identificatie compleet. Toen kon ik natuurlijk nog niet weten dat ze daarna de plaats die ik ook absoluut wil zien – het Anne Frank-huis- aan zouden doen. Mensen raden me al jaren af om het te bezoeken wegens niet echt toegankelijk. Op het moment dat de film inzoomt op de steile laddertreden, en Hazel onderaan de trap staat, al volledig buiten adem maar zeer vastberaden om zich niet te laten kennen (Gus is erbij!) en ik de uitdrukking op haar gezicht kan lezen als ‘oh shit, het wordt alleen maar erger’, is het niet zij meer die daar staat, maar zijn we het samen en zit ik haar naar boven te coachen in mijn hoofd.

De film en de eerste lezing van het boek zijn elkaar bij mij vrij snel gevolgd. Op dat moment vond ik het wat jammer dat de verfilming het boek nogal slaafs volgt. Bij het lezen zag ik echt nog scene na scene van de film voor mijn ogen weer afspelen. Dat is wel wat jammer omdat het net zo leuk is om bij het lezen zelf de personages in je hoofd te vormen zoals jij het wil, en dat had de film hier dus al voor mij gedaan. Maar de personages uit het boek worden in de film echter, en dat doen ze wel schitterend. Hazel als filmpersonage vond ik veruit even sterk als haar papieren tegenhanger.

Natuurlijk zijn er momenten dat de balans van het verhaal even omslaat, en ik het allemaal een beetje te melig vind. Maar dat lijkt me wel eigen aan het onderwerp, en ik heb niet genoeg ervaring met de materie om daar uitspraken over te doen. En net op het moment dat het in Amsterdam wat te melig wordt, zie je bij Gus een aantal aarzelingen, en beginnen er in mijn hoofd alarmbelletjes af te gaan. Niet onterecht, zo blijkt.

Hervallen is de grote angst die boven het hoofd van alle leden van de praatgroep hangt, en plots is het daar. Wat mij elke keer als ik het lees of zie weer raakt, is de manier waarop ze - doorheen het verhaal - en ondanks alle obstakels er voor elkaar proberen te zijn: Gus voor Isaac tijdens het eigooien, Gus voor Hazel in Amsterdam waar hij haar opmontert, Hazel voor Gus bij het incident aan het tankstation…

Zelfs nu ik het verhaal al bijna van buiten ken en ook elke keer toen ik het boek opensloeg tijdens het schrijven van de recensie zijn er scènes die me blijven raken, en blijf ik een zakdoek nodig hebben. Ik vermoed dat ik daarin niet alleen sta. Als je er in slaagt om het uit te lezen zonder ze nodig te hebben, laat het me dan zeker weten!

Barbara Artoos


Hier kan je een video zien - https://youtu.be/vqybngWFRGQ



Dit is de auteur John Green


Dit is de website van de auteur - http://www.johngreenbooks.com/


Leuke weetjes

 

Op de website van John Green worden veel vragen over het boek en de personages beantwoord (Engels):

http://johngreenbooks.com/questions-about-the-fault-in-our-stars-...

Je vindt er ook meer info over hem en zijn ander werk.


Meer leren over dit onderwerp

 

Meer achtergrondinfo over kanker en euthanasie vind je op:

www.tegenkanker.be

www.kanker.be

 


Meer info over rouwverwerking bij jongeren vind je onder andere ook op onderstaande websites:

www.achterderegenboog.nl

www.jongereninrouw.nl

www.rouwzorgvlaanderen.be

www.gezinspastoraal.be/274/verlies-en-crisissituatie

www.kuleuven.be/thomas/pastoraal/rouwen_op_school/achtergrond.php


Links

 

Andere boeken over dit onderwerp vind je ook op onze webstek:

http://www.lees-wijzer.be/begeleider/zoeken/results/kanker


Onder de ketchup wolken

Posted by ANYK on February 12, 2017 at 9:50 AM Comments comments (0)



Alweer een wow boek.  Dat me uren in zijn greep had.  Want het was me helemaal niet duidelijk wie nu dood was.  Alleen vond ik het een beetje raar dat er op hete inde nog twee andere vertellers waren.


Maar ... alweer een grote aanrader dus.


Bespreking van Pluizer:

Alice Jones heeft een geheim. Ze heeft de dood van haar vriend op haar geweten. Niemand, behalve zijn broer Aaron en zijzelf, weet wat er die avond van zijn dood is gebeurd. Alice schrijft de schuld van zich af door het te vertellen aan Stuart Harris. Hij is ter dood veroordeeld wegens moord op zijn vrouw en wacht op de uitvoering van zijn vonnis. Alice schrijft onder een andere naam, namelijk Zoé Collins. Naarmate ze meer brieven schrijft, verandert haar aanspreking (Meneer Harris, Stuart, Stu).

Op een feest komt Zoé in contact met Aaron. Ze hebben een leuk gesprek tot haar vriendin Lauren haar ziet en Zoé meeneemt naar binnen. Zoé weet niet eens zijn naam en noemt hem de jongen met de bruine ogen. Later op de avond toont Max Morgan, de meest populaire jongen van de school, interesse voor haar. Zoé geniet van zijn aandacht, maar ze zijn allebei aangeschoten. Later blijkt dat Max een pikante foto van haar heeft doorgestuurd naar zijn vrienden. Zoé is razend. Wanneer ze Aaron een tweede keer ontmoet, worden ze gestoord door een meisje. Zoé vermoedt dat ze zijn vriendin is. Op hetzelfde feest ziet ze Max weer, die zich verontschuldigt voor de foto en het weer goed maakt. De wereld van Zoé zakt in elkaar wanneer ze ontdekt dat Max en Aaron broers zijn. Vanaf dat moment komt het verhaal in een stroomversnelling. De relatie met Max beperkt zich tot zoenen en knuffelen. Aaron blijft onbereikbaar maar telkens wanneer ze hem ontmoet is er een enorme aantrekkingskracht. De verliefdheid tussen Aaron en Zoé blijkt wederzijds. Blijft natuurlijk de onmogelijke opdracht om Max te confronteren met hun relatie. Zoals in elke klassieke tragedie loopt dit noodlottig af. Max slaat tilt, scheldt Zoé uit voor 'slettenbak'. Aaron wil de dronken Max doen ophouden en geeft hem een duw. Max glijdt uit en komt in de rivier terecht. Ze kunnen hem niet meer redden.

Het verhaal begint traag. Er is een afwisseling tussen het verleden, in de brieven naar Stuart, en het heden, het rouwproces, het schuldgevoel, het verdere contact met Max' moeder en Aaron. Hoe meer het verhaal vordert, hoe meer je als lezer de ontkoping wilt kennen. Van bij het begin weet je al dat Stuart en Zoé iets gemeen hebben. Het is een boek dat je niet zomaar in één ruk uitleest. Je moet je door de eerste pagina's heen worstelen maar je wilt uiteindelijk het einde wel kennen. Het is een open einde maar zowel Zoé als Aaron blijken rust gevonden te hebben. Het is een origineel verhaal, geschreven in de ik-persoon en het komt allemaal heel geloofwaardig over. Sommige details zijn grappig: Zoé is zodanig verliefd dat ze het contact met Aaron via DNA op de deurklink koestert. Haar gezinssituatie is minder rooskleurig. De relatie tussen haar ouders staat onder druk omwille van de zieke opa en Dot, Zoé's dove zus. Uiteindelijk biecht haar moeder op dat zij ook met een schuldgevoel kampt door Dots doofheid. Kortom, een veelzijdig boek dat tot nadenken stemt door de verscheidenheid aan theam's, die niet te zwaar worden uitgewerkt en toch geloofwaardig zijn.



Dit is de website van de auteur

https://www.annabelpitcher.com/" target="_blank">https://www.annabelpitcher.com/


Suzy en de kwallen

Posted by ANYK on February 9, 2017 at 5:20 PM Comments comments (0)

De titel heeft me er van weerhouden om aan het boek te beginnen, maar eens ik de eerste bladzijde open sloeg was ik vertrokken.


Bespreking van http://www.chicklit.nl/boekrecensies/161221/recensie-suzy-en-kwallen

Suzy is op twaalfjarige leeftijd haar allerbeste vriendin Fenny kwijtgeraakt. Ze zeggen dat haar vriendin verdronken is, maar Suzy wil dat niet geloven omdat Fenny een erg goede zwemster is. Volgens Suzy is Fenny gestorven door een kwaadaardige kwallenbeet. Ze vertelt dit tegen niemand, omdat ze eerst zeker wil weten of het daadwerkelijk zo is. Dus maakte ze een plan om haar hypothese te bewijzen...

Suzy en de kwallen is zonder meer één van de beste boeken die ik dit jaar gelezen heb. In eerste instantie sprak de achterflap me erg aan en verheugde ik me er erg op om het boek te gaan lezen. Na de eerste bladzijdes kon ik het boek niet meer wegleggen. Dit boek heeft me echt heel erg goed weten te verassen. De cover oogt kinderlijk, maar dat is het boek totaal niet. Ik weet zeker dat (jong) volwassenen ook zullen genieten van Suzy en de kwallen.

 

Suzy is namelijk een slimme meid die erg teruggetrokken is in haar eigen wereld. Het liefst is ze onzichtbaar voor de rest van de wereld. Een voorbeeld hiervan is dat ze besloten heeft, sinds de dood van Fenny, niet meer te praten (alleen wanneer het écht moet). Het knappe van de schrijver is dat alhoewel Suzy tegen niemand praat, je andere personages toch leert kennen. Denk hier bijvoorbeeld aan de ouders van Suzy. Dit wil zeggen dat Suzy zich kan willen afsluiten van de wereld, maar de wereld zich niet af wil sluiten van Suzy. Veel mensen willen er voor haar zijn, alleen moet ze dat wel toelaten. Ik heb echt genoten van Suzy als personage. Vaak lees je over avontuurlijke jongeren die de heldhaftigste dingen uithalen. Suzy niet. Suzy zou gezien kunnen worden als een vreemd meisje, maar och, wat houd ik van haar!

 

Suzy en de kwallen is niet geheel chronologisch geschreven. Gedurende het verhaal blik je terug op het verleden, zodat duidelijk wordt wat vooraf aan het ongeluk is gebeurd. Hierdoor krijg je een betere kijk op Suzy’s leven en wat zich er allemaal afspeelt. Het boek is opgebouwd uit erg korte hoofdstukken, allemaal geschreven vanuit het perspectief van Suzy. Erg interessant was dit, want Suzy’s kijk op de wereld is soms wat anders dan die van de meeste mensen. Al vanaf de eerste bladzijde werd ik in de wereld van Suzy meegesleurd, en wilde ik er niet meer uitkomen. Ik kon het boek maar niet wegleggen. Dit komt niet omdat het verhaal bijzonder spannend is, integendeel. Het komt omdat je als lezer wil weten hoe het met Suzy gaat en welke dingen ze in haar hoofdje haalt. Zoals ik al zei, Suzy is een erg interessant personage om te volgen.

 

Het boek is dus goed te volgen, maar de zinnen die geformuleerd worden en de gedachten van Suzy zijn erg mooi beschreven. Het boek staat dus echt vol met hele mooie quotes. Er moet namelijk niet vergeten worden dat dit boek wordt geschreven rondom een tragische gebeurtenis. En wat Suzy voelt en denkt, wordt zo goed verwoord door Ali Benjamin! Ik zou graag een vergelijking willen maken met een ander boek, alleen kan ik dit niet. Dit boek, net zoals Suzy, is zo uniek. Zoiets heb ik nog nooit gelezen.

 

Suzy en de kwallen is dus een boek dat mij ontzettend goed heeft verrast. Suzy als personage vind ik perfect, op haar eigen vreemde en onschuldige manier. Dit boek kan ik echt aan iedereen (jong én oud) aanraden. Geloof me, het zal je versteld staan hoe goed dit boek is. Tevens is dit boek de eerste roman van de schrijfster!



Dit is de auteur  Ali Benjamin


Dit is de website van de auteur


You need Adobe Flash Player to view this content.

You need Adobe Flash Player to view this content.


Wij leugenaars

Posted by ANYK on January 25, 2017 at 10:25 AM Comments comments (0)

OMG wat een ongelooflijk goed boek!  Vandaag ben ik ziek.  Het griepmonster heeft me eindelijk te pakken na eenklopjacht van meer dan drie weken.  Ik heb me dan ook volledig overgegeven.  Geen werk - een hele week alleen maar mijn zetel, hete thee, etherische olie en lezen.

Wij leugenaars is een pracht van een boek.  Ijzersterk verhaal en knap geschreven.  Eigenlijk merk ik dat ik enorm van boeken hou waar weinig in gebeurt.  Meer waar de emoties oplaaien en de interactie tussen mensen sterk is.

Het boek afgesloten met dikke tranen.  Van mij krijgt deze 5 sterren.


Bespreking van Maaike Muy

Hier gaat het boek over

Hoewel veel mensen niets willen zeggen over de inhoud van dit boek, want ‘je moet het gewoon lezen’, vind ik dat ik best een heel klein beetje los kan laten. (Mocht je niets willen weten, sla deze alinea dan maar gewoon over. En de rest van de recensie ook.) De ik-persoon is Cadence, die elk jaar naar Beechwood Island gaat. Dat is het privé-eiland van de familie Sinclair, een rijke familie die zich voordoet als ‘perfect’. Samen met haar tantes, nichtjes en neefjes brengt ze daar de zomer door – vooral met Johnny, Mirren en Gat trekt ze veel op. Maar in de zomer dat ze 15 zijn krijgt Cadence een heftig ongeluk, waardoor ze alles vergeet wat er in die zomer is gebeurd. En wanneer ze twee zomers later terugkomt, lijkt iedereen een groot geheim voor haar achter te houden…

 

Dit is trouwens de officiële omschrijving:win wij leugenaars


Tweede bespreking Connies Boekies

“Wij leugenaars” E. Lockhart uitgeverij de Fontein. Vertaling Sandra van de Ven .

 

E.Lockhart (1967) is doctor in de Engelse literatuur en woont in New York. Ze schreef onder meer geestige jeugdromans en won diverse prijzen met haar boeken. “Wij leugenaars” staat al maanden inde New York-bestsellerlijst en werd verkozen door Amazon en The New York Times tot een van de beste jongerenromans van 2014.

“Niemand is crimineel. Niemand is verslaafd. Niemand is mislukt.De Sinclairs zijn atletisch, lang en knap. het doet er niet toe dat een van ons wanhopig, volslagen verliefd is. Zo verliefd dat er maatregelen moeten volgen “…

 

De mistige kaft en de vage tekst op de achterzijde nodigt zeker uit tot lezen.. Het boek begint met de stamboom van de familie Sinclair. Harris en Tipper ( Opa en Oma) hebben drie dochters Carrie, Bess en Penny en zeven kleinkinderen waarvan Candence de oudste is en het verhaal verteld.Na een plattegrond van het eiland begint het verhaal. Het is verdeeld in vijf delen en in totaal 84 korte hoofdstukken. De 269 bladzijdes zijn vlot leesbaar met een prettige drukletter.

 

Opa en Oma Sinclair hebben een prive-eiland waar de hele familie elke zomer op vertoeven. Naast hun eigen huis hebben ze voor alle drie hun dochters een huis laten bouwen op het eiland. Cadence en haar neven Johnny en Will en nicht Mirren zijn van haar leeftijd en samen met een neef van Johnny van de andere kant van de familie, een donkere jongen genaamd Gat, die ook mee komt in de zomers, trekken ze met elkaar op. Ze noemen zichzelf ‘de leugenaars’. Candence is aan het einde van zomer vijftien aan het strand gevonden, ze is naar het ziekenhuis gebracht en een lange revalidatieweg had ze te gaan. Gekweld met ernstige hoofdpijnen en geheugenverlies probeert ze achter de waarheid te komen. Ze begint haar verhaal vanaf zomer acht ( jaar dat ze acht werd) en hoe Gat mee kwam naar het eiland en dat ze vanaf dat moment onafscheidelijk waren in de zomers. Buiten de zomers om heeft ieder zijn eigen leven en is er nauwelijks contact. Naar mate ze ouder worden merken Candence en Gat dat ze verliefd zijn met alle gevolgen van dien. Hoe hun relatie zich ontwikkeld, wat er met Candence en de rest gebeurd is, waarom Candence zo gevonden wordt wordt stukje bij stukje ontrafeld.

 

Vanaf het moment dat ik aan het verhaal begon had ik het gevoel van ‘waar gaan we naar toe’, maar wel op een positieve manier.Candence verteld of laat iemand anders een verhaal aan haar vertellen. Ze maakt verbasterde sprookjes die slaan op haar familie en die zijn heel goed in het verhaal verweven. Veel thema’s komen langs onder andere :de haat en nijd tussen de tantes om de erfenis, Opa die het niet zo heeft op Gat en eigenlijk niet wil dat Candence meer voor hem gaat voelen, de vriendschap tussen de kinderen die eigenlijk niet veel verder gaat dan het eiland. Maar ondanks die hoeveelheid is het niet teveel. Het verhaal is goed opgebouwd, heeft een goede spanningsopbouw en een heel verrassende wending. Het geeft ook een mooi beeld over een deel van de Amerikaanse samenleving, het hypocriete gedrag van de rijken en dat rijk zijn ook maar betrekkelijk is..

 

Een mooi verhaal, prachtig geschreven en als het uit is blijft het nog even in je hoofd spoken….

 



Dit is de auteur - Emily Lockhart


Dit is de website van de auteur - http://www.emilylockhart.com/



Rss_feed